กใจจนตายไปหรอกหรือ” นํ้าเสียงของเขากล่าวตำหนิพร้อมกับเอามือลูกอกของตนป้อย ๆ“อาจารย์ปู่เจ้าคะ ท่านอย่าโยนความผิดให้ข้า ก่อนหน้านี้ท่านอาชิงกล่าวทักทายและทำความเคารพท่าน584
รวมถึงยังส่งเสียงเรียกอยู่สองสามครั้งท่านก็ไม่ตอบ จนข้ามาเรียกนี่แหละ ว่าแต่ท่านเป็นอะไรเหตุใดจึงเหม่อถึงเพียงนั้นแต่กระนั้นข้าซึ่งเป็นผู้น้อยหากทำให้ท่านตกใจก็ต้องขออภัยแล้ว”หยูหนิงอันยอมรับผิดอยู่ครึ่งนั้นหลังจากเอ่ยแย้งออกไป
“เอาเถอะ เจ้าไม่นับว่าผิดเสียทีเดียว ข้ากำลังสนใจสิ่งนี้อยู่นะซิ มันใช่เกลือหรือไม่” แม้ตัวเขาจะมั่นใจเกินแปดส่วนกระนั้นก็ยังคงถามออกมาอีกครั้ง
และคำตอบจากริมฝีปากแดงเรื่อของเด็กหญิงตัวน้อยก็ทำให้ชายชราผู้ที่คิดว่าทำใจได้ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่“ก็เกลือยังไงละเจ้าคะ” คำพูดของหนิงอันเป็นธรรมชาติเหมือนกล่าวถึงเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป
หาได้หมายถึงเม็ดเงินมูลค่าอันมหาศาลของสิ่งที่เห็นตรงหน้า ฉู่เก่อคล้ายสติยังไม่กลับคืนดีนักเด็กหญิงก็พูดขึ้นอีกครั้งด้วยใบหน้าไร้เดียงสา “ท่านปู่ไม่รู้จักหรือ” อันอันจ้องมองชายชราตาปริบ ๆ585
“บ๊ะ! เจ้าเด็กตัวเหม็นข้าแก่จนปู่นนี้แล้วจะไม่รู้จักเกลือได้ยังไง แต่ที่ข้าถามเพราะว่าตกใจต่างหากเล่าว่าเหตุใดที่นี่ถึงมีสิ่งนี้ได้” ชายชราพูดขึ้นเสียงดังปนหอบเนื่องจากความโมโหศิษย์ตัวน้อย
“อ๋อ เป็นเช่นนั้นแต่ไม่ใช่ว่าข้าบอกท่านไปแล้วหรอกหรือว่าที่นี่เป็นโรงงานผลิตเกลือ” หนังอันต
