ีหน้าซื่อกล่าวโต้
ฉู่เกอมีสีหน้ามึนงงไปชั่วขณะหนึ่งก่อนที่จะนิ่งไป ‘ดูเหมือนว่านางจะพูดเช่นนี้จริง’ ชายชรากระแอมในลำคอแสร้งตีหน้าขรึม
“เอาเถอะเรื่องมันผ่านไปแล้วช่างมัน แต่ที่ข้าอยากรู้ก็คือเจ้าทำอย่างไรถึงได้เกลือพวกนี้มา” อาจารย์เฒ่าเปลี่ยนเรื่อง
อันอันก็ไม่ทำให้เขาเสียหน้าจึงได้ยอมตอบคำถามเขาแต่โดยดี “อาจารย์ปู่มาดูตรงนี้เจ้าค่ะ ข้าจะให้ท่านเห็นว่าเกลือมาจากไหน” เด็กหญิงลุกขึ้นยืนปัดกระโปรงของตนสองสามครั้งพร้อมกับบอกชายชรา
กู่เฉอก็ทำตามอย่างไม่รีรอ หนิงอันคิดว่าคงจะต้องอยู่ตรงนี้นานเป็นแน่ ดังนั้นเพื่อไม่ให้เสียเวลาสำหรับการหามื้อคํ่า586
“พี่สาม พี่สี่ พี่มู่ตาน พวกท่านไปขุดหลุมดักปลา ดักกุ้งรอข้าก่อนก็ได้นะเจ้าคะ พาฉงเหมาไปด้วย”
คำพูดของน้องน้อยมีหรือที่พี่ทั้งสามจะกล้าขัดและช่วงนี้บริเวณลำธารก็มีปู่กับพ่อของตนพาชาวบ้านมาจัดการกิ่งไม้ใบหญ้าดังนั้นจึงไม่มีอะไรน่าห่วงอีกทั้งฉงเหมาก็ตัวใหญ่ขึ้นจากเดิมมากคงไม่มีสัตว์ร้ายตัวไหนเข้ามายุ่มย่ามเป็นแน่
ชายชรามีสีหน้าแปลกใจอีกครั้งซึ่งไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่นับตั้งแต่รู้จักกับหนิงอันมาเพียงหนึ่งวันเศษ“ศิษย์รัก กุ้งคือสิ่งใด” หนิงอันรู้สึกแปลกประหลาดกับคำเรียกขานที่ถูกขยับจากศิษย์หลานเป็นศิษย์รัก กระนั้นเด็กหญิงก็ปล่อยผ่าน“เอาไว้ท่านจะได้รู้ในตอนเย็นเจ้าค่ะ ตอนนี้เรามาคุยเรื่องเกลือกันต่อเถอะ ข้ายังมีสถานที่อีกแห่งต้องไป” คำพูดของศิษย
