อกว่าโกหกหนึ่งครั้งย่อมมีครั้งต่อไป อาจารย์ปู่ข้าต้องขอโทษท่านแล้ว’เธอคิดดังนั้นสีหน้าของเด็กหญิงจึงหม่นลงทำให้ฉู่เกอรับรู้ถึงความผิดปกติ “เกิดอะไรขึ้นหรือว่ามีสิ่งใดบอกไม่ได้อย่างนั้นหรือถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลืมมันไปเถอะ”แม้ตัวเขามีใจอยากจะสนทนาและคบหากับผู้รอบรู้มากปานใดแต่ถ้านำความเดือดร้อนมาให้ผู้อื่นเขาก็ไม่ต้องการหนิงอันสบตากับเขาก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา “ท่านเดินทางไปเยือนนํ้าพุเหลืองนานแล้วเจ้าค่ะ สิ่งที่ข้าได้เรียนรู้มา589
เป็นการเรียนผ่านความฝันทั้งสิ้น” อันอันแทบอยากกัดลิ้นของตนเนื่องจากนางเองก็ไม่อยากโกหก“ห๊ะ! เจ้าคงไม่ได้ล้ออาจารย์เล่นกระมั้ง” ชายชราร้องเสียงหลงใบหน้าแตกตื่นคล้ายฟังเรื่องไม่น่าเชื่อกระนั้นก็ยังไม่สามารถหาเหตุผลมาแย้งได้“อาจารย์ปู่ที่เคารพ ข้ารู้ว่ามันเชื่อยาก แต่ท่านลองคิดดูสิเจ้าค่ะ หากไม่มีคนสอนข้าจะสามารถเรียนรู้หรือทำในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้ได้อย่างไร” เด็กหญิงโน้มน้าวด้วยเหตุและผลทำให้ชายชราเริ่มคล้อยตาม“แม้ว่ามันฟังดูน่าเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่ข้าเชื่อเอาละเจ้าว่ายังมีที่ต้องไป ว่าแต่จะไปไหนอย่างนั้นหรือ” ฉู่เกอถอนใจยาวก่อนจะพูดประโยคนี้ออกมาอันอันเองก็ลอบผ่อนลมหายใจออกมาเช่นเดียวกัน หาไม่นางก็ไม่รู้จะตอบออกไปอย่างไร(จะให้บอกว่ารู้มาจากภพก่อนพร้อมกับมีคู่หูเป็นเต่าวิเศษช่วยเหลือก็ไม่ได้ ความลับนี้ให้มันตายไปกับตนเถอะ)เด็กหญิงคิดในขณะที่สองเท้าเดินไปหาสองหมี
