แม่ลูก590
“ท่านอาจารย์ปู่ ท่านมานั่งหลังของฉงต้าเถอะเจ้าค่ะระยะทางค่อนข้างไกลท่านอายุมากแล้วข้าเป็นห่วง” คำพูดอันแสนบริสุทธิ์ที่เต็มไปด้วยเจตนาดีของเด็กหญิงทำให้คนไม่อยากแก่ถึงกับไม่สามารถโต้แย้งได้“ก็ดีเหมือนกันข้าไม่เคยนั่งหลังหมีมาก่อนเลย รบกวนด้วยนะฉงต้า” ชายชราจำต้องพยักหน้าตอบอย่างเห็นด้วยพร้อมกับพูดกับหมีที่น่าจะเข้าใจภาษาของมนุษย์ฉงต้าส่งเสียงอืมพยักหน้าหงึกหงัก ส่วนหนิงอันก็ขึ้นไปนั่งบนหลังของฉงซานที่กำลังพูดกับนาง ‘เฮยเฮย ฉงซานพูดอะไร’เด็กหญิงจำต้องอาศัยคู่หูในการแปลภาษาหมี‘มันบอกว่าเมื่อเจ้าไปถึงไม่ต้องตกใจนะหากเห็นว่ามีฝูงผึ้งมากขึ้นเพราะเจ้าพวกนั้นเพิ่งพากันอพยพมาจากป่าทางตะวันออกฝั่งของนํ้าเค็ม’
“มีผึ้งมาเยอะก็ดีเหมือนกันข้าจะได้มีรังผึ้งเยอะ ๆ” หนิงอันทำเพียงสื่อสารให้กุยเฮยได้ยินตามลำพังก่อนที่เต่าตัวน้อยจะแปลภาษาให้หมีฟังต่อไป591
ฉงซานรู้สึกพอใจที่เจ้านายตัวเล็กพอใจฝูงผึ้งผู้มาใหม่ ซึ่งเจ้าตัวคิดว่าดีแล้วที่มันไม่ห้ามปราม
และเมื่อทั้งคนทั้งหมีมาถึงหนิงอันกับอาจารย์เฒ่าก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจสำหรับผู้เป็นศิษย์นั้นยังไม่เท่าไหร่เนื่องจากนางเป็นเจ้าของฝูงผึ้ง แต่ไม่ใช่กับอาจารย์ชราที่บัดนี้ใบหน้าเริ่มซีดขาว
“ศิษย์รักมีทางอื่นหรือไม่ ข้าเกรงว่าหากพวกเราคิดจะฝ่าฝูงผึ้งพวกนี้มีหวังได้ตัวพรุนหรือตายเพราะพิษของมันเป็นแน่”ชายชราหันไปขอความเห็นจากเด็กหญิงที่ยังคงมองฝูงผึ้
