งตาไม่กะพริบ ‘แม้จะชอบพิษแต่ก็ยังไม่อยากตายเพราะพิษนะ’ ภายในใจอาจารย์เฒ่าคิดเช่นนี้
ซึ่งแตกต่างกับศิษย์ตัวน้อยลิบลับ (โฮะ ๆ ข้ารวยแล้วดูสิรังผึ้งมีให้เก็บอีกตั้งเยอะสงสัยจะได้มาจากผึ้งฝูงใหม่) นี่คือความคิดของคนตัวเล็ก
เร็วเท่าความคิดเด็กหญิงจึงได้เอ่ยถามหมีตัวน้อยโดยลืมนึกถึงชายชราไปเสียสิ้น “ฉงซานเจ้าได้บอกข้อตกลงให้ฝูงมาใหม่รู้หรือยัง” ฉงซานพยักหน้าขึ้นลงตอบส่งเสียงงืดงาดออกมา592
“เจ้าทำงานดีมาก เอาล่ะพวกเราไปทักทายพวกเขากันเถอะ” หนิงอันพูดจบนางก็สั่งให้ฉงซานเดินไปข้างหน้า
แต่แล้ว “ศิษย์รักเจ้าจะฆ่าตัวตายหรือ” ถ้อยคำของอาจารย์ทำให้นางไม่เข้าใจดังนั้นเจ้าตัวจึงหันหลังกลับมามองอาจารย์ด้วยใบหน้าเด๋อด๋า ‘เด็กน้อยเจ้ายังไม่ได้บอกเขาว่าเจ้าเลี้ยงผึ้ง’ กุยเฮยเตือน
“อ่าข้าลืม ท่านอาจารย์เจ้าคะ ผึ้งพวกนี้ข้าเลี้ยงเอาไว้เองรับรองว่ามันไม่ทำอันตรายใครอย่างแน่นอนหากไม่ได้รับอนุญาตจากข้าหรือฉงซาน” จบคำของศิษย์ตัวน้อยอาจารย์เฒ่าก็เอามือกุมหน้าอกข้างซ้ายอีกครั้ง
“ศิษย์รักเจ้ายังมีเรื่องทำให้ข้าประหลาดใจอีกหรือไม่”คำถามของเขาทำให้หนิงอัน แสดงสีหน้าอย่างจนใจเนื่องจากนางก็ไม่อาจตอบได้เหมือนกัน593
