ความรักของอาจารย์ต่อศิษย์
หลังจากท้องอิ่ม อันอันตัวน้อยก็พร้อมรบ สองเท้าของเจ้าตัวจึงเดินไปยังเรือนหลังใหม่ที่ติดกับเรือนของอาจารย์หญิงอย่างมุ่งมั่น
ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะเคาะประตู “มาแล้วก็เข้ามา” เสียงแหบแห้งของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้น ในขณะที่หนิงอันกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูชายเสื้อก็ถูกดึงรั้งไว้จากมือของมู่ตาน
“พี่สาวรอข้าอยู่กับพี่ชายด้านนอกเถอะ” หนิงอันจับมือที่ใหญ่กว่าตนเล็กน้อยออกอย่างนุ่มนวล
“ตะ….แต่” มู่ตานเอ่ยอย่างลังเล“คนอื่นห้ามเข้า” กระนั้นเมื่อได้ยินเสียงห้ามอย่างจริงจังของคนด้านในนางจึงต้องปล่อยมืออย่างจำยอม
เมื่อชายเสื้อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ อันอันจึงได้เดินตัวตรงเข้าไปหาชายชราอย่างไม่หวั่นเกรง556
ฉู่เกอผู้นั่งรอการมาของเด็กหญิง เขาได้เตรียมทั้งพืชและสัตว์วางไว้บนโต๊ะมากมายด้วยความคาดหวัง
เท้าของหนิงอันยืนนิ่งอยู่ต่อหน้าของชายชราภายในบริเวณลานดินใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ยงเผยไม่ให้นายช่างตัด สองตาของนางมองสิ่งของบนโต๊ะอย่างครุ่นคิด (ผู้เฒ่าคนนี้จะให้ข้าทำอะไร)
ไม่ทันให้เด็กหญิงสงสัยนาน ฉู่เกอก็เปิดปากของตนขึ้นซึ่งคำพูดของเขาทำให้หนิงอันอยากจะหลั่งนํ้าตา “เด็กน้อยเจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร”
หนิงอันมองพืชที่ถูกตากแห้งในมือของชายชราอย่างนิ่งงัน ‘เฮยเฮยเขาคิดว่าข้าเป็นผู้รอบรู้อย่างนั้นหรือ ข้าอยากจะบ้า’เด็กหญิงครํ่าครวญกับสหายอย่างอับจน
กุยเฮยตอบออกมาทันควัน ‘เจ้าไม่รู้แต่ข้าร
