ไม่มีใครน่ากลัวเกินเจ้าอีกแล้ว
ผู้ที่ถูกเด็กหญิงบ่นอยู่ในขณะนี้กำลังอยู่ในระหว่างเดินทางมากับชายร่างผอมผมสีขาวโพลนรวบตึงอยู่กลางศีรษะใบหน้าของชายชราผู้นี้ราบเรียบติดจะดุทำให้ไม่ค่อยมีคนกล้าเข้าใกล้คนทั้งสองมากนัก
“เจ้าตัวเหม็น หากว่าข้าไปเจอเด็กที่เจ้าพูดถึงแล้วนางไม่ได้ความ เจ้าคอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการเจ้าเช่นไร” เสียงแหบเครือของเขาพูดขึ้นอย่างกรุ่นโกรธในขณะที่ยกสุราเข้าปาก
“ถุย! นี่เหล้าอะไรของเจ้าเหตุใดมันไม่มีความอร่อยเอาเสียเลย” ชายชราคนนั้นบ้วนสิ่งที่ตนกินลงกับพื้นดินอย่างเหลืออดพร้อมกับบ่นออกมายืดยาว
ยงเผยเพียงปรายตามองเขาก่อนที่จะคีบกับข้าวของตนเข้าปากต่อไป ด้วยรู้ดีถึงนิสัยของผู้ร่วมเดินทางเป็นอย่างดีกระทั่งอาหารที่สั่งมาหมดลงชายหนุ่มจึงเรียกเสี่ยวเอ้อมาคิดเงิน543
“อาจารย์อาเดินทางกันต่อเถอะขอรับ” ชายหนุ่มไม่พูดพรํ่าทำเพลงเมื่อท้องอิ่มการเดินทางจึงได้เริ่มขึ้นอีกครั้งสาเหตุที่ยงเผยจำต้องเดินทางไกลในครั้งนี้เป็นเพราะศิษย์ตัวน้อยของตนทั้งสิ้น ในเมื่อตั้งมั่นแล้วว่าจะปกป้องนางด้วยชีวิตดังนั้นจึงจำต้องหาทุกวิธีทางมาช่วยเหลือแม้กระทั่งฝ่าภูเขาที่เต็มไปด้วยพิษทั้งจากพืชและสัตว์เพื่อไปหาอาจารย์อาผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าหมอเทวดาแห่งแผ่นดินเพียงแต่ว่าชายชราคนนี้มีนิสัยแปลกประหลาดเนื่องจากชอบศึกษายาพิษมากกว่าคิดค้นยารักษาจึงทำให้ชื่อเสียงนั้นค่อนข้างจะส่อไปในทางที่แย่มากกว่าดีการเดินทางข
