องศิษย์หลานกับอาจารย์อาผ่านพ้นมาอีกสามวันก่อนจะถึงวันปีใหม่ชายต่างวัยทั้งสองก็ปรากฏตัวขึ้นภายในหมู่บ้านในยามคํ่าคืน ยงเผยพาอาจารย์เฒ่าไปพำนักยังเรือนของตนที่สร้างเสร็จไล่เลี่ยกับครอบครัวหยู544
เช้าวันต่อมา เด็กทั้งหกก็มารวมตัวกันเช่นเดียวกับทุกวันโดยไม่กล้าขัดคำสั่งของอาจารย์หนุ่มการฝึกของเด็กน้อยทั้งสี่ค่อนข้างเป็นไปอย่างรวดเร็วจนยงเผยกับศิษย์พี่ใหญ่ พี่รองยังแปลกใจทำให้จือฉีจึงทำตามคำสั่งของอาจารย์อย่างเคร่งครัดอย่างเช่นตอนนี้ที่พวกเขาทั้งหกกำลังวิ่งลงจากเขาเป็นรอบสุดท้ายเพื่อมาทำท่าม้านั่งต่อและจากนั้นจึงจะเริ่มฝึกวิ่งบนท่อนไม้ต่างละดับเป็นอันดับต่อไปในขณะที่พวกเขากำลังวิ่งตรงมายังลานหน้าบ้านของหมิงจู เด็กทุกคนก็มองเห็นผู้ที่ยืนรออยู่ด้วยท่วงท่าสง่างามเคียงกันกับหญิงสาวรูปร่างเล็กกว่าทำให้นางดูบอบบางเป็นอย่างยิ่ง“ท่านอาจารย์” ผู้เป็นน้องเล็กของกลุ่มส่งเสียงลากยาวเรียกชายหนุ่มร่างสูงผู้กำลังมองมาทางพวกนางด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจจนกระทั่งเท้าน้อย ๆ นั้นหยุดลงต่อหน้าคนทั้งสองหมิงจูที่ยืนเคียงข้างสามีเป็นผู้ส่งยิ้มให้นางแทนคนหน้านิ่ง “อันอันเจ้าหิวหรือไม่” ถ้อยคำอันอ่อนโยนทำให้อันอันโผร่างกายเล็กเข้าไปสู่อ้อมกอดของอาจารย์หญิงแทน545
ใบหน้าชื้นเหงื่อของเจ้าตัวส่งยิ้มให้หญิงสาวอย่างน่ารักทำให้หญิงสาวที่กำลังนำผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อให้เด็กหญิงรู้สึกเอ็นดูมากขึ้นยงฮ่าวมองภาพมารดากับน้อ
