งน้อยด้วยความปลื้มปริ่มปราศจากซึ่งความอิจฉา เนื่องจากเขาคิดอยู่เสมอว่าอันอันเป็นน้องสาวร่วมมารดาบิดาเดียวกับตนเมื่อหมิงจูเช็ดหน้าให้คนตัวเล็กเสร็จก็ตามด้วยมู่หลานเนื่องจากเมื่อนางทราบว่าเด็กคนนี้ไร้พ่อขาดแม่ก็ให้เกิดความสงสารจับใจส่วนเด็กชายสองคนนั้นก็ช่วยเหลือตนเองไปตามระเบียบเพราะพวกเขาต่างปฏิเสธไม่ให้นางช่วยเหลือด้วยเหตุผลที่ว่า“พวกข้าเป็นชายจะมาทำตัวปวกเปียกได้ยังไง” หมิงจูได้แต่นิ่งเงียบไปนานยงเผยรู้สึกอิจฉาที่เด็กตัวเล็กได้รับการดูแลอย่างดีจากผู้เป็นภรรยาของตนเพราะในบัดนี้เขายังไม่ได้นอนร่วมห้องกับนางเลยสักครั้ง546
หนิงอันคล้ายรับรู้ถึงการมองอย่างไม่เป็นมิตรของอาจารย์ทำให้นางหรี่ตามองเขาอย่างพิจารณา“อาจารย์ท่านอิจฉาข้ากับพี่สาวอย่างนั้นหรือ” เด็กหญิงโพล่งขึ้นทำให้ยงเผยใบหน้าขึ้นสีก่อนที่ผู้ถูกกล่าวถึงจะส่งเสียงกระแอ่มออกมา “เหลวไหลเหตุใดข้าต้องอิจฉา” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธเสียงแข็งอันอันจึงได้หัวเราะร่าออกมาเสียงดัง การกระทำของนางแม้พี่ ๆ กับหมิงจูจะไม่เข้าใจแต่ไม่ใช่กับยงเผยที่เส้นข้างขมับกำลังเต้นตุบ ๆ อยู่ในตอนนี้‘ยัยเด็กตัวเหม็นข้ารึอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเพื่อเจ้า และดูสิ่งที่เจ้าตอบแทนข้าสิมันน่า’ ในขณะที่เขากำลังคิดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่นั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังแทรกขึ้น หนิงอันพร้อมกับคนทั้งหมดจึงมองไปยังต้นเสียงพร้อมกัน มีความแปลกใจฉายชัดในแววตาของคนทั้งหมด547
“เด็กคนน
