เสียงแหบแห้งพุ่งมาที่ตนเอง ทำให้นางเลิกคิ้วมองเจ้าของเสียงอย่างสงสัย“เด็กน้อยเจ้าชื่อหยูหนิงอันใช่หรือไม่” แม้จะทราบมาแล้วแต่ชายชราก็ยังคงถามเด็กที่กล้าสบตาของตนเพื่อต้องการคำยืนยัน549
นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงอันคิดอยากจะเปลี่ยนชื่อแซ่เสียเหลือเกิน ฮือ ๆ นางคิดอยากร้องไห้แต่ไร้ซึ่งนํ้าตา ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมาเจ้าของชื่อจำต้องตอบรับอย่างกล้าหาญ“เจ้าค่ะ หยูหนิงอันคือชื่อของข้าเอง” นํ้าเสียงฉะฉานแววตามั่นคงทำให้ชายชราพอใจไม่น้อยทีเดียว“ข้ามีคำถามอยากถามเจ้าสักสองสามข้อ หากเจ้าตอบได้ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ หากไม่ได้อาจารย์ของเจ้าจะต้องรับโทษที่ทำให้ข้าเสียเวลา” คำพูดเอาแต่ใจนี้ทำให้หนิงอันหนังตากระตุกทันควันในใจได้แต่คิดว่า (ท่านเป็นใคร เหตุใดจึงมั่นหน้ายิ่งหนัก)แม้นางจะไม่พูดแต่ทุกสิ่งที่นางคิดได้ถูกฉายชัดปรากฏบนใบหน้าทำให้ชายชราอดจะคิ้วขมวดไม่ได้“ข้าฉู่เกอเป็นถึงหมอเทวดาแห่งแผ่นดินชุนเทียนมีผู้คนมากมายอยากฝากตัวเป็นศิษย์แต่เจ้ากลับทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ”นํ้าเสียงแหบเย่อหยิ่งของเขาเจือแววขุ่นเคืองหนิงอันห่อปากเป็นรูปตัวโอเบิกตากว้างมองเขาอย่างตกใจ เช่นเดียวกับคนอื่นเพราะชายชราผู้นี้เหมาะกับฉายาจอม550
พิษมากกว่านะสิ ‘หมอที่ไหนจะแต่งกายสีดำสนิทใบหน้าดุ หาความเมตตาสักนิดก็มีไม่’แปลกที่ความคิดของแต่ละคนต่างคิดเหมือนกันยกเว้นยงเผยเพียงคนเดียวฉู่เกอมองใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจของพวกเขาอย่าง
