งนั้น” ชายชรายกนิ้วชี้ไปยังเรือนของยงเผยหลังจบคำเขาก็ยกมือไพล่หลังจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ ‘เฮยเฮย เขาไม่ใช่ปีศาจใช่ไหม’ หนิงอันถามอย่างประหวั่นให้เต่าน้อยได้ยินเพียงผู้เดียว‘เด็กน้อยเจ้าวางใจเถอะ สำหรับตัวข้านั้นคิดว่าไม่มีใครร้ายกาจเกินกว่าเจ้าอีกแล้วล่ะ’ หนิงอันได้แต่ทำสีหน้าหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ออกมาตามลำพังแม้จะมีเรื่องมาถึงหน้าประตู เด็กหญิงก็หาได้กังวลไม่เพราะในตอนนี้เจ้าตัวยังคงนั่งเคี้ยวข้าวจนแก้มป่องอย่างมีความสุขผิดกับพี่ชายพี่สาวที่มองมาทางนางอย่างเป็นห่วง“เวลากินเราต้องกินนะเจ้าคะ พวกท่านเคยเห็นข้าทำอะไรไม่สำเร็จด้วยอย่างนั้นหรือ” คำพูดนี้หากเป็นคนอื่นพูด พวกเขาจะคิดว่าเป็นการโอ้อวด แต่เมื่อออกมาจากปากของคนตัวเล็กกลับทำให้พวกเขาเชื่อไปทั้งใจดังนั้นอาหารเช้าจากฝีมือของอาจารย์หญิงจึงหมดลงเหมือนกับทุก ๆ วัน แม้แต่เต่าตัวน้อยก็กินจนหมดเกลี้ยง553
ตั้งแต่อันอันแนะนำเต่าตัวเล็กให้หมิงจูได้รู้จัก นางก็จะเตรียมอาหารให้กับเต่าตัวน้อยด้วยเช่นเดียวกับคนในหมู่บ้านที่ต่างรับรู้กันไปทั่วว่าเจ้าตัวเล็กนี้คือสัตว์เลี้ยงของอันอัน ทำให้เจ้าตัวเล็กไม่กลัวว่าจะมีใครจับไปกินจึงได้สบายอกสบายใจที่จะปรากฏโฉมออกมาในเวลาเดียวกันที่เด็กตัวน้อยทั้งสี่กำลังกินอาหารผู้เป็นศิษย์เอกทั้งสองก็มองมายังอาจารย์อย่างห่วงใยเพียงแต่ไม่มีความกล้าที่จะถามจึงได้แต่เป็นผู้เฝ้ามองและในที่สุดก็มีผู้กล้าเอ่ยปา
