ังนำทหารและชาวบ้านสำรวจต้นนํ้าก็ถูกชาวบ้านหลายคนถามด้วยเช่นเดียวกัน540
ชายหนุ่มผู้ที่มีใบหน้าคลํ้าแดดก็ทำเพียงตอบพวกเขาอย่างอ่อนโยน “ลูก หลานของข้าสบายดีขอรับเพียงแต่พวกเขากำลังตั้งใจศึกษาเหล่าเรียนพวกท่านอย่าได้กังวล”ทางด้านผู้ถูกกล่าวถึงในตอนนี้กำลังยุ่งอยู่กับการเย็บเล่มนิยายของตนกับมู่ตาน“กว่าจะเสร็จห้าสิบเล่ม เล่นเอาปวดมือปวดหลังทีเดียว”อันอันพูดขึ้นพลางบิดขี้เกียจคลายความเมื่อย“น้องเล็กเจ้าจะเอาไปส่งเลยไหมหรือจะรอจนหลังปีใหม่”มู่เทามองใบหน้าของเด็กหญิงถามขึ้นอย่างสงสัยเนื่องจากเจ้าตัวน้อยค่อนข้างเร่งรีบเป็นอย่างมากผู้เป็นน้องก็ตอบขึ้นทันควันและยังไม่ลืมที่จะถามถึงผู้ที่หายไปเนิ่นนานด้วย“รอหลังปีใหม่เจ้าค่ะ เหลือเวลาอีกเจ็ดวันเอง ว่าแต่พี่ใหญ่ พี่รองท่านอาจารย์ไปไหนกันแน่ ข้ารอคำตอบของเขามาจนจะเข้าเดือนครึ่งแล้ว”541
เมื่องานในมือหมดลง เจ้าตัวก็เริ่มคิดถึงเรื่องส่วนแบ่งของตน โดยไม่รู้เลยว่ากำลังจะมีเรื่องมาให้นางไม่ได้หยุดพักหายใจหายคอ542
