อันอันผู้มีความลับ
ไห่อิ่งเมื่อเห็นปลาตัวใหญ่ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายอย่างดีใจ “หนูน้อยเป็นปลาตัวนี้แหละ เจ้าจะขายให้ลุงได้หรือไม่”
หนิงอันอันแม้จะอยากได้เงินกระนั้นเมื่อคิดถึงผลประโยชน์ในอนาคตที่อาจจะต้องให้บุคคลตรงหน้าช่วยเหลือเจ้าตัวเล็กจึงพูดอย่างใจปํ้าออกไป “ท่านลุงอยากได้ก็เอาไปเถอะเจ้าค่ะ”
กุยเฮยแทบจะกลิ้งตัวตกจากหัวเล็กของเพื่อนคู่พันธะ‘เด็กน้อยเจ้าไม่ต้องการเงินอย่างนั้นหรือ’ เต่าตัวน้อยถามอย่างประหลาดใจให้อันอันได้ยินเพียงลำพัง
‘อยากสิแต่ข้าคิดถึงอนาคตมากกว่า อีกอย่างปลาจะจับอีกเมื่อไหร่ก็ได้’ คำตอบของอันอันคล้ายปลอบใจตนเอง‘..’ ใบหน้าของกุยเฮย ส่วนในใจนะหรือ (ข้าว่าแล้ว) เต่าน้อยจึงเงียบเสียงลง509
ส่วนชาวบ้านต่างก็คิดว่าสมแล้วที่เป็นอันอัน เธอช่างเป็นเด็กดีมีนํ้าใจอย่างยิ่ง ไห่อิ่งรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักจึงคิดจะเอ่ยปากถึงเรื่องเงินออกมาอีก “มันจะดีหรือแม่หนู”
หยูเจียงจึงได้พูดแทนบุตรตัวน้อยออกมา “ท่านไห่ก็รับไปเถอะขอรับ ปลายังมีอีกตั้งมาก” หลังคำพูดของหยูเจียงจบลงเขาก็พยักหน้ารับกระนั้นไห่อิ่งเป็นผู้มีนิสัยไม่ชอบรับของใครมาโดยเปล่าเขาจึงได้ยื่นขอเสนอออกไป“เอาแบบนี้ดีหรือไม่ ที่ร้านของข้ามักจะใช้ปลาเป็นจำนวนห้าสิบตัวต่อวัน หากว่าข้าจะรับซื้อจากเจ้าโดยตรงเห็นควรเป็นอย่างไร” หลังสิ้นสุดคำพูดของเขาคนที่ได้ยินก็มองไปยังเด็กหญิงนำโชคทันที
“ไม่ทราบว่าท่านลุงให้ราคาเท่าไหร่หรื
