อเจ้าคะ” อันอันเข้าสู่โหมดจริงจังดั่งเช่นทุกครั้ง ทำให้ชาวบ้านที่รายล้อมอยู่รอบตัวต่างก็พากันเงียบฟังอย่างตั้งใจโดยไม่รู้ตัว
“ข้ารับซื้อเป็นตัวนะเด็กน้อย ตัวใหญ่เท่าแขนของเจ้าข้าให้สองตำลึง เล็กมากกว่านี้หนึ่งตำลึง ถ้าเล็กมากกว่านี้แต่ไม่ตํ่า510
กว่าฝ่ามือของข้าตัวละห้าสิบอีแปะแต่ถ้าเล็กกว่าฝ่ามือของข้าไม่รับ” จบคำของชายร่างท้วมก็เกิดเสียงอื้ออึงของชาวบ้านรอบตัวของเด็กหญิงอย่างยินดีแต่แล้ว
“ถ้าท่านลุงรับซื้อปลาจากข้า แล้วคู่ค้าประจำของท่านละเจ้าคะ เขาจะเดือดร้อนหรือไม่” คำถามนี้ของหนิงอันทำให้ไห่อิ่งรู้สึกดีต่อนางมากขึ้น“ข้าขอตอบเจ้าตามตรง คนที่ขายให้ข้าประจำได้ย้ายที่อยู่ดังนั้นวันนี้ข้าเลยต้องมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง”
“หากไม่ทำให้ใครเดือดร้อนข้ายินดีขายให้ท่านลุงเจ้าค่ะว่าแต่วันนี้ท่านลุงจะซื้อปลากลับไปด้วยเลยไหม เพราะปลายังสดอยู่อีกทั้งแต่ละตัวก็ตัวใหญ่เป็นอย่างมาก” เมื่อเธอพอใจแล้วดังนั้นอันอันจึงได้เสนอสินค้าออกไปทันที
“ซื้อสิจะได้ไม่กลับไปมือเปล่า เจ้าช่วยคัดปลาตามที่ลุงบอกไปก็แล้วกันเอามาสักห้าสิบตัว” ไห่อิ่งยกยิ้มตอบเด็กหญิงที่ยกยิ้มจนดวงตาแทบปิดให้กับตน
หลังจากปิดการขายสำเร็จ อันอันจึงเป็นผู้ลงมือคัดปลาด้วยตนเองโดยเลือกแต่ตัวโตเท่าแขนของตนก่อนและดูเหมือน511
เทพเจ้าแห่งโชคลาภจะเข้าข้างเด็กหญิงเนื่องจากปลาที่ชายวัยกลางคนตามหามีมากถึงยี่สิบตัว
และปลาชนิดอื่นขนาดรองลงมาจำนวนสามสิ
