ดังนั้นวันนี้เขาจึงปักหลักทำงานร่วมกับชาวบ้านที่นี่
“ท่านพ่อ” อันอันตะโกนเรียกบิดาเสียงดังท่ามกลางกลุ่มคนมากมายเธอมักจะมองเห็นผู้เป็นพ่อโดดเด่นกว่าผู้อื่นอยู่เสมอ500
หยูเจียงหันมาทางด้านหลังก็เห็นใบหน้าเล็กของบุตรสาวแดงกํ่า กำลังส่งยิ้มกว้างดวงตาเป็นรูปดวงจันทร์เสี้ยวกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางตน เขารีบเดินมาหาบุตรพร้อมกับอ้าแขนกว้าง
ร่างกายเล็กของเด็กหญิงโถมตัวใส่วงแขนผอมบางของบิดาทันที “อันอันเจ้ามาที่นี่ทำไม” หยูเจียงยกชายเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเกลี้ยงของบุตรสาวถามอย่างอ่อนโยน
“ข้าพาพี่ ๆ มาจับปลาดักกุ้งเจ้าค่ะ” คำตอบของนางทำให้ผู้เป็นพ่อไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่นักเพราะบุตรคนนี้ไม่เคยอยู่นิ่ง
“เจ้าจะลงนํ้าอย่างนั้นหรือพ่อไม่อนุญาตหรอกนะมันอันตรายอีกทั้งอากาศก็เย็นขนาดนี้เกิดป่วยไข้ขึ้นมาจะทำอย่างไร” หยูเจียงหน้านิ่วคิ้วขมวดกล่าวเสียงเครียด
เจ้าตัวเล็กยกมือเกลี่ยคิ้วของผู้เป็นพ่อ ปากน้อย ๆ ก็พูดไปด้วย “ท่านพ่ออย่าทำหน้าแบบนี้เดี๋ยวแก่เร็วนะเจ้าคะ วิธีของข้านั้นไม่ต้องลงนํ้า” คำพูดของเด็กหญิงทำให้หยูเจียงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ501
พี่ทั้งสามคนกลัวว่าชายหนุ่มจะไม่เชื่อดังนั้นเด็กทั้งสามจึงยืนยันเป็นเสียงเดียวกันออกมา“ท่านอา ท่านลุง นายท่าน น้องสาว คุณหนูทำได้จริงขอรับ/เจ้าค่ะ” อานเจิง ยงฮ่าว มู่ตานพูดขึ้นพร้อมกัน
และบัณฑิตหนุ่มก็ได้รับการเปิดโลกใหม่เมื่อเขาทราบวิธีการของบุตรสาวตัวน้อ
