ยหญิงช่วยเหลือนางกับพี่ไป๋หลานคงตกตายท่ามกลางหิมะของเมืองหลวงไปนานแล้ว
“เป็นเช่นนั้นยินดีที่ได้รู้จักเด็กน้อย ข้ามีชื่อว่าอิ่งแซ่ไห่ เจ้าเรียกว่าลุงอิ่งก็ได้ เป็นเจ้าของร้านอาหารเล็กในเมือง” คำแนะนำของชายวัยกลางคนทำให้อันอันเบิกตาโตมองเขาอย่างตกใจ
(ไห่อิ่งผู้นี้ไม่ใช่ตัวละครที่นางเขียนขึ้นเพื่อให้ช่วยเหลือนางเอกหรอกหรือว่าแต่เขามาที่นี่ทำไมกัน) หนิงอันคิดขึ้นอย่างสงสัย
ยังไม่ทันที่อันอันจะรู้คำตอบ เด็กชายผู้ถูกใช้สองคนก็เดินกลับมาโดยมีหรานต้ากับอานชิงเดินตามติดมาด้วย
“หลานรัก ลุงคนนี้จะมาช่วยเจ้าจับปลาจับกุ้ง” เสียงของหรานต้าดังมาแต่ไกล
“ท่านลุงทางนี้เลยเจ้าค่ะ วันนี้ข้าจะทำกุ้งย่าง แกงปลาแก้หนาวให้พวกท่านกิน” อันอันเดินเลี่ยงออกมาโบกมือป้องปากโต้ตอบกลับไป504
ไห่อิ่งเมื่อได้ยินคำว่ากุ้งย่างเขาจึงรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก “ท่านที่ปรึกษาหยูกุ้งย่างคือสิ่งใด ขอเรียนตามตรงข้าเป็นพ่อครัวมาหลายสิบปีไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน”
ส่วนปลานั้นเขาจัดได้ว่าเป็นผู้ชำนาญดังนั้นจึงไม่ได้สนใจแม้ว่าใครจะบอกว่าอาหารจานปลานั้นทำยากก็ตาม
“หากท่านสนใจลองให้บุตรสาวของข้าทำให้ดูดีหรือไม่นางเป็นผู้คิดขึ้นมา” คำพูดของหยูเจียงทำให้ไห่อิ่งตกตะลึงพรึงเพริดอย่างยิ่งยวด
“ท่านคงไม่ได้ล้อข้าเล่นหรอกกระมั้ง เอ่อ…ขออภัยขอรับ”ชายวัยกลางคนย้อนถามอย่างไม่เชื่อหู เมื่อนึกขึ้นได้เขาจึงกล่าวออกมาอย่างเสียใจ
“เอาไว้ท่านเห็นเองก็ร
