อันอันผู้นำโชค
สองเท้าของเด็กหญิงเดินมุ่งตรงมาหาผู้เป็นพ่ออย่างไม่รอช้า “ท่านพ่อ” มือเล็กดึงชายเสื้อของผู้ที่ตนมาหาพร้อมกับส่งเสียงเรียกออกไป
หยูเจียงผู้จมอยู่กับภาพตรงหน้าเมื่อถูกกระตุกที่ชายเสื้ออีกทั้งยังได้ยินเสียงอันคุ้นเคยชาย หนุ่มจึงได้ก้มหน้าลงมองทางต้นเสียงและใบหน้าของชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นตกใจ
“เสี่ยวอัน ลูกมาได้ยังไง” เขาถามพร้อมกับย่อตัวอุ้มลูกน้อยเข้ามาในอ้อมแขนโดยไม่ได้มองผู้ที่เดินตามเด็กหญิง
“หลานเจียง” อานไท่ส่งเสียงเรียกทำให้ชายหนุ่มมองเขาอย่างแปลกใจ “ท่านอาเหตุใดจึงเข้าเมืองมาได้ขอรับหรือว่า”
หยูเจียงมองหน้าชายวัยกลางคนสลับกับใบหน้าของลูกน้อยที่กำลังมองไปทางภาพที่ตนเห็นอย่างสนใจ
อันอันมองชาวบ้านรวมถึงทหารหลายคนกำลังใช้ไม้ยาวเกลี่ยสิ่งกีดขวางรวมถึงพืชนํ้า อีกทั้งยังมีบางคนลงไปอยู่ในนํ้า466
ด้วย “ทำอย่างนี้เมื่อไหร่จะเสร็จ เผลอ ๆ ได้เป็นปวดบวมตายพอดี” เด็กหญิงพึมพำแม้จะเบาเพียงใดทว่าผู้เป็นพ่อก็ยังได้ยิน “ลูกมีวิธีที่ดีกว่านี้อย่างนั้นหรือ” เขาถามขึ้นอย่างใคร่รู้“ใช้เรือสิเจ้าค่ะ จากนั้นก็ทำเครื่องมือช้อนขยะพวกนั้นขึ้นมา ส่วนวัชพืชเหล่านั้นถอนได้ก็ถอน ถอนไม่ได้ก็ตัด” คำพูดของอันอันได้ทำให้ผู้ฟังดวงตาเป็นประกาย“ลูกสาวพ่อฉลาดที่สุด” ชายหนุ่มกล่าวชมจากนั้นเขาก็เดินไปหาท่านเจ้าเมืองที่อยู่ห่างออกไป โดยมีลูกสาวอยู่ในอ้อมแขน อันอันจึงได้หัวสั่นหัวคลอนไปตามการเดินอันเร่งรี
