บของบิดาคนแซ่หานกำลังยืนสั่งงานกับคนของตนเมื่อมองเห็นใครเดินเข้ามาดวงตาของเขาก็แย้มยิ้มเช่นเดียวกับริมฝีปาก “หลานรักเจ้ามาเที่ยวอย่างนั้นหรือ” ชายวัยกลางคนพูดเสียงสองกับเด็กตัวน้อยทำให้ผู้ติดตามรวมถึงทหารทิ้งอาวุธในมือลงอย่างฉับพลันด้วยความตกใจที่เจ้าเมืองผู้ดุดันมีท่าทางมุ้งมิ้งเช่นนี้467
“คารวะท่านลุง ข้ามาซื้อของเจ้าคะ ท่านลุงเจ้าคะอากาศเย็นถึงเพียงนี้ท่านไม่ให้คนต้มนํ้า หรือว่าเหมาร้านนํ้าเต้าหู้เลี้ยงทหารกับชาวบ้านสักหน่อยละเจ้าคะ” เด็กหญิงกล่าวทักทายจากนั้นจึงได้กระซิบเสียงเบา
หานกวงฮุยย่อมเข้าใจความหมายของคนตัวเล็ก ดังนั้นจึงได้ยิ้มตอบพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยอย่างเอ็นดูแฝงไว้ด้วยคำขอบคุณ ซึ่งเขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
ครั้นแล้วเจ้าเมืองวัยกลางคนก็รีบบอกหลี่เทียนเสียงดัง“เสี่ยวเทียนเจ้าไปเหมาร้านนํ้าเต้าหู้แจกชาวบ้านรวมถึงทหารที่มาช่วยงานหน่อย รวมถึงสั่งให้แม่ครัวต้มนํ้านำมาแจกที่นี่ด้วย”
สิ้นคำพูดของเขาชาวบ้านที่ได้ยินก็ต่างก้มหัวส่งเสียงขอบคุณกันอย่างเซ็งแซ่ หยูเจียงก็พอใจในความคิดนี้ของบุตรสาวเช่นกัน และยังตำหนิตนที่มองข้ามเรื่องนี้ไปเสียสิ้น
เมื่อจัดการเรื่องที่เด็กหญิงแนะนำจบไป หานกวงฮุยจึงได้หันมาหาหยูเจียงที่ยังมีบุตรอยู่ในอ้อมแขน “เจ้ามีอะไรหรือไม่”เจ้าเมืองวัยกลางคนถามอย่างสงสัย468
“คือว่าอันอันได้พูดเรื่องนี้ออกมาขอรับ…..ไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมืองมีความเห็นเช่นไร
