มากกว่าราคาปกติเป็นเพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าช่วงเหมันต์นํ้าผึ้งหายากมาก ซึ่งราคาที่เจ้าว่านั้นเป็นราคาเวลาปกติหากนํ้าผึ้งของเจ้ามีรสชาติดีอย่าว่าแต่สิบห้าตำลึงเลย ราคาสูงถึงห้าสิบตำลึงข้าเกรงว่าก็มีคนซื้อ” คำกล่าวตรงไปตรงมาของชายชราทำให้หนิงอันรู้สึกสบายใจขึ้น
“ข้าเข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าข้าจะนำนํ้าผึ้งมาให้ท่านปู่ชิมดูก่อนจากนั้นเราค่อยมาว่าเรื่องการค้ากัน” เด็กหญิงพยักหน้ารับพร้อมกับพูดออกมาอีก
“ได้สิ เจ้ารีบอย่างนั้นหรือไม่อย่างนั้นก็กินของว่างให้หมดก่อนค่อยไปดีหรือไม่” ชายชราตอบรับด้วยใบหน้าเบ่งบานประดุจดอกไม้ยามฤดูใบไม้ผลิหลังจากกลัดกลุ้มมาหลายวัน
“ท่านปู่ของข้ารออยู่ด้านนอกเจ้าค่ะ” อันอันปฏิเสธทำให้ชายชราเบิกตากว้างรีบลุกขึ้นยืนอีกครั้งก่อนที่จะจัดเสื้อผ้าของตน “เหตุใดไม่พูดให้เร็วกว่านี้เล่า ข้าจะเดินออกไปส่งจะได้ทักทายปู่ของเจ้าด้วย”477
“เจ้าค่ะ” อันอันแม้จะมึนงง ทว่านางก็ไม่คิดขัด และเมื่อพวกเขาเดินออกมาก็มองเห็นอานไท่นั่งกระสับกระส่าย“ท่านปู่ไท่ ข้ากลับมาแล้ว” อันอันส่งเสียงเรียก ทำให้ชายวัยกลางคนหันมาตามเสียงเรียก สีหน้าของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“อันอันท่านผู้นี้คือ” อานไท่เมื่อเห็นชายชราแต่งกายเรียบร้อยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเมตตาทำให้เขาถามออกมาอย่างสงสัยระคนใคร่รู้“ท่านผู้นี้คือปู่ถังจิน เป็นหมอของที่นี่เจ้าค่ะ” อันอันกล่าวแนะนำชายชราตามที่ตนรู้“คารวะท่านหมอขอรับ” อานไท่
