ของตนลงในจังหวะเดียวกันหลงจู๊ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดของว่างในมือ “นายท่านเป็นอะไรหรือขอรับ” เฉาจิ้นถามผู้เป็นนายผู้อยู่ในท่าก้าวเท้าอย่างเป็นห่วงถังจินกระแอมในลำคอ ก่อนที่จะเดินมานั่งเก้าอี้ของตนตามเดิมเหมือนว่าคนเมื่อครู่ไม่ใช่ตัวเองเด็กทั้งสี่กับหลงจู๊มองเขาด้วยความประหลาดใจ ‘กุยเฮยเจ้าว่าท่านปู่คนนี้ป่วยหรือไม่’ เด็กหญิงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นักจึงได้ลองสื่อสารกับเต่าคู่หู475
‘ไม่ป่วยนะ เพียงแต่เขาน่าจะตื่นเต้นเกินไป’ เสียงคล้ายเด็กเล็กของกุยเฮยตอบกลับเกิดความเงียบอันน่าอึดอัดขึ้นภายในห้อง อันอันจึงคิดจะเปิดการสนทนาขึ้นอีกครั้ง “ท่านปู่” “หนูน้อย” คนทั้งคู่ต่างพูดขึ้นพร้อมกัน “เชิญท่านปู่เจ้าค่ะ”เมื่อเด็กหญิงเปิดทางชายชราจึงได้เป็นผู้กล่าวออกไปทันที “เรื่องที่เจ้าพูดมาเมื่อสักครู่จริงหรือไม่” ถังจินถามยํ้า“จริงสิเจ้าค่ะ ข้าเคยล้อเล่นเมื่อไหร่กัน หากท่านปู่สนใจอีกสองวันข้าจะนำตัวอย่างมาให้ท่านได้ลอง” อันอันเข้าสู่โหมดความจริงจัง“หากเป็นเช่นนั้นข้าจะให้เจ้าชั่งละสิบห้าตำลึง เจ้าเห็นควรเป็นเช่นไร” ชายชราทุ่มสุดตัวเพราะเรื่องของนํ้าผึ้งนี่แหละทำให้เขานอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว“มันไม่แพงไปหรือเจ้าคะ เพราะเท่าที่ข้าทราบราคามันเพียงชั่งละห้าตำลึงเท่านั้น” อันอันแย้งอย่างลังเล แม้นางจะชอบเงินแต่เรื่องความซื่อสัตย์สำคัญยิ่งสำหรับทำการค้า476
“แม่หนูเจ้าเป็นเด็กดีจริง ๆ เหตุที่ให้ข้าเจ้า
