ี่ไม่ลืมมารยาทอันพึงมีจึงได้กล่าวพร้อมกับทักทายผู้สูงวัยอย่างสุภาพ473
“เด็กดี พวกเจ้ารีบเข้ามาเถอะ หลงจู๊เฉาเจ้าไปนำขนมและนํ้ามาให้เด็ก ๆ ด้วย” ชายชรากล่าวชมเด็กน้อยทั้งสี่พลางขยับตัวหลบให้เด็กตัวน้อยเดินเข้าห้อง“ขอรับ” หลงจู๊เฉาไม่รอช้า เขารีบเดินออกไปอย่างเร่งรีบทางด้านเด็กทั้งสี่หลังจากเข้ามาในห้องแล้วพวกเขาก็นั่งลงกันอย่างเรียบร้อย“แม่หนูอันวันนี้เจ้ามีเรื่องอะไรจึงได้มาหาปู่คนนี้อย่างนั้นหรือ” ถ้อยคำของชายชราทำให้อันอันฟังดูคล้ายไม่ถูกต้อง (นี่นางกลายเป็นหลานของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน) เธอคิดกระนั้นก็ไม่ได้กล่าวท้วง ทำเพียงแต่ส่งยิ้มน้อย ๆ ออกไป“ท่านปู่เจ้าคะวันนี้ข้ามีการค้าหนึ่งอยากมาเสนอกับท่าน”เด็กหญิงเว้นช่วงดูใบหน้าของคู่สนทนาถังจินคิดเอาไว้ไม่มีผิด ดวงตาของเขาฉายแววดีใจออกมาชั่ววูบก่อนจะราบเรียบตามเดิม“เจ้าพูดต่อสิ” ชายชราแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ทั้ง ๆ ที่ภายในอกของตนนั้นคาดหวังเอาไว้ไม่น้อยทีเดียว474
“ข้ามีนํ้าผึ้งมาเสนอขายให้ท่านเจ้าค่ะ เป็น…” อันอันกำลังจะพูดต่อ ทว่าได้ถูกเสียงอันกระตือรือร้นของชายชราพูดแทรกขึ้นเสียก่อน“เจ้าว่าอะไรนะ นํ้าผึ้งอย่างนั้นหรือเจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่ ฤดูเหมันต์หามันได้ยากมากเลยนะ” ชายชราลุกจากเก้าอี้ทันควัน เขาเดินไปเดินมาจนทำให้เด็กทั้งสี่เวียนหัว“ท่านปู่….” เงียบ อันอันจึงเรียกเขาเสียงดังขึ้น “ท่านปู่”คราวนี้ได้ผลชายชราหยุดชะงักการกระทำ
