่างมีกลิ่นอายเหมือนเจ้าในยามเห็นก้อนทองพวกนั้นยิ่ง’ เสียงเล็กของเต่าตัวน้อยพูดขึ้น‘เจ้าว่าข้างกอย่างนั้นหรือ’ อันอันโต้กลับ โดยที่สองเท้าของเจ้าตัวยังคงเดินเข้าไปหาหลงจู๊คนนั้น‘มีตรงไหนที่ข้าว่าเจ้ากัน’ กุยเฮยแย้งอย่างไร้เดียงสา อันอันได้แต่กรอกตามองบนการสนทนาของเต่ากับคนจำต้องหยุดลงชั่วคราวเมื่อเจ้าตัวน้อยกล่าวทักทายบุคคลตรงหน้า“คารวะท่านอา” เด็กหญิงกับพี่น้องต่างทักทายเขาพร้อมกัน “ไม่ต้องมากพิธี ว่าแต่มาที่นี่มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่” เฉาจิ้นสำรวจเด็กทั้งสี่ในขณะพูด472
“ข้ามาหาท่านปู่ถังเจ้าคะ ไม่ทราบว่าอยู่หรือไม่” อันอันกล่าวเข้าเรื่อง เนื่องจากนางมีเรื่องให้ทำอีกมากมาย“อยู่ ๆ เจ้าตามข้าไปพบเขาได้เลย” เฉาจิ้นเองก็ไม่รอช้าเช่นกัน ด้วยความรู้สึกของเขาวันนี้จะต้องมีเรื่องดี ๆ อย่างแน่นอนแม้เมื่อหลายวันก่อนจะมีเรื่องปวดหัวและยังไม่ได้คลี่คลายก็ตามเสียงเคาะประตูหน้าห้องของชายชราดังขึ้น ทำให้ผู้ที่กำลังกลัดกลุ้มยกมือกุมขมับไม่อยากจะพบใครเอ่ยออกไปเสียงขุ่น “ใคร” เด็กน้อยทั้งสี่สะดุ้งกับเสียงดุของคนด้านในเฉาจิ้นถึงกับหน้าเสีย “นายท่านแม่หนูอันมาขอรับ”หลงจู๊วัยกลางคนรีบกล่าวออกไปอย่างรวดเร็วถังจินรีบลุกจากเก้าอี้มาเปิดประตูด้วยตัวเอง “เด็กน้อยรีบเข้ามาเร็วเข้าข้างนอกอากาศเย็น” ชายวัยชราพูดเสียงอ่อนทำให้หลงจู๊ปล่อยวางความกังวลลงเมื่อได้ยินและเห็นท่าทางของผู้เป็นนาย“คารวะท่านปู่” เด็กทั้งส
