ก่อนนะเจ้าคะ” อันอันพยักหน้ารับรู้ เมื่อน้องน้อยเดินนำ เด็กอีกสามคนก็เดินตาม “พวกเจ้าดูแลนางให้ดีนะ” อานไท่ไม่วายกล่าวกำชับกับเด็กอีกสามคน
อานเจิงจึงพยักหน้าตอบรับ “ข้าทราบแล้วท่านปู่” คำพูดอันเกินวัยของหลานชายทำให้ชายวัยกลางคนพอใจเป็นอย่างมาก470
“พี่สามท่านแน่ใจว่าตัวเองเป็นหลานชายของครอบครัวอานจริงใช่ไหม” คำถามของยงฮ่าวทำให้เขาได้รับคำถามเดียวกันออกมา“แล้วเจ้าได้เป็นลูกชายของอาจารย์กับอาจารย์หญิงใช่หรือไม่” “..” ใบหน้าของย่งฮ่าวบื้อใบ้เถียงไม่ออกมู่ตานส่งเสียงหัวเราะรู้สึกขำเด็กชายทั้งสองคน ไม่แปลกที่เด็กทั้งคู่จะถามคำถามเช่นนี้ เนื่องจากตั้งแต่นางติดตามคุณหนูตัวน้อยมาก็เห็นการเอาใจใส่ของครอบครัวอานรวมถึงการเอาใจใส่จากอาจารย์หญิงที่มีต่อคุณหนูตัวน้อยเป็นอย่างดีไม่ว่านางอยากจะทำสิ่งใดพวกเขาล้วนแต่ตามใจโชคดีที่คุณหนูตัวน้อยมีเหตุผล ไม่เช่นนั้นนางเองก็กลัวว่าเด็กหญิงจะเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจเหมือนกับคุณหนูในเมืองหลวงหลายคนสองเท้าของเด็กทั้งสี่เดินเข้าไปด้านในโรงหมอโดยไม่มีใครห้ามจนเดินมาถึงห้องเมื่อครั้งก่อนที่อันอันจำได้ว่าเป็นของท่านปู่ถังเธอก็มองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยของหลงจู๊471
“แม่หนูน้อยวันนี้เจ้ามาหาหมอหรือมาขายสมุนไพรกัน”เฉาจิ้นรีบเดินมาหาเด็กหญิงผู้เป็นเทพเจ้าแห่งเงินทองทันทีใบหน้าปิดรอยยิ้มไม่มิดอันอันรู้สึกขนลุกซู่กับรอยยิ้มของเขาเล็กน้อยเช่นเดียวกับกุยเฮย‘เด็กน้อย ชายคนนี้ช
