เอกทั้งสองมองอย่างล้อเลียนตลอดการเดินกลับบ้านของหมิงจูผู้เป็นอาจารย์จึงได้ส่งสายตาเป็นเชิงข่มขู่แต่คนทั้งสองหาได้หวาดกลัวไม่ เนื่องจากมีอาจารย์หญิงอยู่ตรงนี้เวลาเดียวกันภายในห้องของครอบครัวหยู อันอันกำลังตกอยู่ในภาวะอึดอัดจากการจับจ้องของคนในครอบครัว“เสี่ยวอัน ปู่ของเจ้าเป็นผู้มาสอนเรื่องเหล่านี้อย่างนั้นหรือเหตุใดเขาจึงไม่มาบอกย่าหรือพ่อของเจ้า หากข้าได้ไปเจอเขานะจะต้องสั่งสอนให้หนัก457
ที่ย่าพูดเช่นนี้ก็เพราะความเป็นห่วง เจ้าเป็นเด็กตัวเล็กเพียงนิดเดียว วัน ๆ เดี๋ยวตะลอนไปทางนู้นตะลอนไปทางนี้ดูผิวหน้าของเจ้าสิเริ่มจะดำแล้วเจ้าไม่รู้ตัวเลยอย่างนั้นหรือ” คำพูดของหญิงชราทำให้อันอันรู้สึกตกใจจึงได้ยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างลืมตัว
หยูเจียงมองบุตรตัวน้อยก็ได้แต่ถอนใจออกมาอย่างอึดอัดด้วยความสงสารลูก ก่อนกล่าวออกมาบ้าง “นั่นสิขอรับ เหตุใดท่านพ่อถึงได้สอนในเรื่องหนักหนาให้กับนางแทนที่จะเป็นข้า”
หนิงอันเมื่อได้ยินคำกล่าวเช่นนี้นางจึงได้เลิกวิตกกับใบหน้าของตน ครั้นแล้วจึงได้หันมาสนทนากับคนในครอบครัวแทน
‘ข้าจำเป็นต้องโกหกละนะ’ นางคิด ก่อนที่จะหาคำแก้ตัว“ท่านปู่บอกว่าเป็นเพราะข้ายังเด็กเจ้าค่ะ อีกทั้งยังเป็นคนโตของตระกูล ดังนั้นจึงได้สั่งสอนสิ่งที่ตนรู้ให้กับข้าได้ง่ายกว่าผู้ใหญ่และยังสั่งให้ข้าใช้สั่งสอนน้องชายอีกต่อในอนาคตยามเขาโตขึ้น”หนิงอันกล่าวออกมาสีหน้าขึงขังจริงจัง458
หน้าไม่แดงใจไม่สั่น
