อาจารย์ของตนดังนั้นนางยอมถอยให้ก่อนก็ได้’ ในระหว่างที่นางกำลังคิดอย่างวุ่นวาย“ช้าก่อน หากเจ้าทำสำเร็จข้าจะให้เจ้าห้าส่วน” คำเสนอนี้ทำให้อันอันตัดความวุ่นวายและขุ่นเคืองได้อย่างหมดจดคนตัวเล็กรีบหันตัวกลับมา “ขอบคุณท่านอาจารย์”เด็กหญิงยอบตัวลงพร้อมฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันเล็ก ๆ กล่าวอย่างดีใจ“เด็กเจ้าเล่ห์ เจ้าไปได้แล้ว” ยงเผยรีบยกมือไล่ คล้อยหลังเด็กหญิงจากไปทั้งจือฉีกับมู่เทาก็เดินเข้ามา“ท่านอาจารย์คิดดีแล้วหรือขอรับ” จือฉีพูดขึ้นทันทีแม้เขาจะรักและเอ็นดูอันอันมาก แต่เนื่องจากนางมีสิ่งที่ทำให้พวกเขาสงสัยจึงได้อยากปกป้องนางไม่อยากให้เข้ามายุ่งกับคนผู้นั้น462
“ที่เจ้าถามข้านี่ต้องการอะไร ข้าเองก็รักและเอ็นดูนางเหมือนเจ้านั่นแหละ หลังจากค้นประวัติของนางกับครอบครัวแล้วเราไม่พบอะไรก็ทำได้เพียงอย่างเดียวคือการให้นางอยู่ใกล้ตัวขอแค่นางเป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู ไม่ว่ายังไงนางกับพวกเราก็ยังคงอยู่ร่วมกันอย่างปกติสุข ส่วนความลับของนางเราไม่จำเป็นต้องรู้แค่ปกป้องนางก็พอมีใครบ้างไม่มีความลับกัน” จบคำของยงเผยศิษย์เอกทั้งสองก็มีใบหน้าค่อนข้างผ่อนคลาย
ด้านอันอันหลังจากเดินออกมาจากลานบ้านของหมิงจูนางก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งมากับพี่ชายหญิงทั้งสามส่วนหมีทั้งสองตัวนั้นได้กลับขึ้นเขาไปนานแล้ว
เมื่อนางกลับมาถึงหน้าเรือนของอานไท่ก็เห็นหญิงมากหน้าหลายตาหลายวัยนั่งบ้าง ยืนบ้างสนทนากันด้วยรอยยิ้ม
“คารวะทุก ๆ ท่านเจ้าคะ/ขอ
