งของตนไปหมดสิ้นเช่นกัน436
ช่างที่กำลังก่อสร้างอยู่ถึงกับตกใจแข้งขาสั่นเมื่อมองเห็นหมีตัวใหญ่กับตัวเล็กวิ่งเคียงกันมา
“หมี!” เขาจึงได้ตะโกนเสียงดังอย่างหวาดกลัว อานไท่ที่รับหน้าที่คอยมาดูแลบ้านให้หลานชายกำลังพูดคุยกับนายช่างอยู่จึงได้กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาดู
คราแรกเขาก็ตกใจนึกว่าหมีบุกหมู่บ้านแต่พอมองเห็นเด็กตัวเล็กที่อยู่บนหลังของหมียักษ์ชายวัยกลางคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
บรรดาช่างทั้งหลายได้เตรียมถืออาวุธของตนเตรียมต่อสู้แม้ว่าขาจะสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ ทว่าพอสายตามองเห็นว่ามีเด็กอยู่บนหลังของมันพวกเขาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นตระหนกมากกว่าเดิม
“มันมีเด็กบนหลัง ไม่ได้การเราต้องหาวิธีช่วยเด็กพวกนั้นก่อนหัวหน้าหมู่บ้านรีบหาวิธีเร็ว” นายช่างใหญ่พูดขึ้นอย่างร้อนใจ อานไท่กำลังจะปฏิเสธก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนหนึ่ง “เสี่ยวฮ่าว”หมิงจูผู้ไม่รู้เรื่องของหมีมาก่อน437
เมื่อมองเห็นใบหน้าของลูกชายอยู่บนหลังของมันก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมานํ้าตาไหลอาบแก้มอย่างน่าสงสาร“เวรแล้ว” อานไท่ยกมือตบหน้าผากสบถอย่างกลัดกลุ้มอันอันกับเด็กทั้งสี่พวกเขาต่างโบกมือของตนให้กับผู้คนเบื้องหน้า “เด็ก ๆ ต้องร้องขอให้ช่วยเป็นแน่” นายช่างใหญ่ยังคงมโนต่อไป“พวกเจ้าฟังข้าก่อน เจ้าด้วยหมิงจู หมีสองตัวนั้นเป็นสหายของอันอัน มันไม่ทำอันตรายใครหรอก” สิ้นคำกล่าวของอานไท่ความเงียบก็เกิดขึ้นยังไม่ทันที่คนพวกนี้จะแย้งหมีตัวใหญ
