นเจิงและยงฮ่าวต่างก็มองไปทางนางพร้อมกัน ทว่าเขาทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยแย้งอะไร เพราะคิดว่าน้องสาวคงมีเหตุผลเป็นของตนเมื่อผึ้งเหล่านั้นดื่มดํ่ากับรสชาติอันหอมหวานของนํ้าตกสวรรค์แล้วพวกมันก็รู้สึกทั้งพอใจและมีความสุข396
อันอันเมื่อเห็นแบบนี้จึงคิดว่าควรได้เวลาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของตนบ้าง ครั้นแล้วเมื่อนางมองดูตัวเองกับพี่ทั้งสามรวมถึงหมีเจ้าตัวก็ได้แต่ถอนใจ “วันพรุ่งข้าจะนำนํ้ามาให้พวกเจ้าอีกและจะขุดบ่อเพื่อนำนํ้าใส่ไว้ให้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนเล็กน้อยนะคือรังผึ้งของพวกเจ้า ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเก็บไปจนหมดหรอก ขอแบ่งจากพวกเจ้าเพียงบางส่วนเท่านั้นตกลงไหม”หลังสิ้นสุดคำพูดของเด็กหญิง ผึ้งทั้งหลายก็นิ่งเงียบไปชั่วอึดใจจากนั้นพวกมันก็พากันผงกหัวขึ้นลงเป็นการยอมรับข้อเสนอที่เด็กมนุษย์พูดออกมา“พวกเจ้าช่างแสนดี” อันอันกล่าวชมอีกครั้งโดยลืมความเจ็บปวดที่ได้รับก่อนหน้าไปเสียสิ้นจากแสงอาทิตย์เริ่มสว่างมาบัดนี้เริ่มอ่อนแสงลงบ่งบอกว่าบ่ายคล้อยมากแล้ว “พวกเรากลับไปดูปลากันเถอะเจ้าค่ะ” อันอันพูดขึ้น ฉงซานจึงได้เป็นผู้กลับมาเดินนำหน้าตามเดิม397
ในระหว่างที่เด็กทั้งสี่กำลังเดินตามลูกหมีอยู่ กลุ่มของยงเผยที่ขึ้นมาบนเขาหลังจากจัดการเรื่องปลูกเรือนกับสร้างสำนักหมัดมวยของตนก็กำลังออกตามหาเด็กทั้งสี่เช่นเดียวกันเพราะชาวบ้านบอกว่าเหมือนพวกเขาได้ยินเสียงร้องของเด็กเหล่านั้นมาจากป่าด้านใน และกำลังจะพากันเดินเข้าไปตามห
