งนั้นหรือ” อานเจิงถามน้องสาวด้วยความไม่เข้าใจเมื่อเห็นผู้เป็นน้องนำนํ้าที่เขาคิดว่าวิเศษออกมาให้ผึ้งกิน“ข้าจะเลี้ยงผึ้งเจ้าค่ะ” คำตอบของนางทำให้เด็กสามคนไม่เข้าใจ “มันสามารถทำรายได้อย่างงามทีเดียว” อันอันพูดขึ้นแม้พี่ ๆ จะยังมีความสงสัยแต่พวกเขาก็เชื่อน้องสาวจนหมดใจ“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นเทพธิดาอย่างนั้นหรือ” ในระหว่างที่อันอันกำลังนำนํ้าที่กุยเฮยเอานํ้าให้ผึ้งทั้งหลายกินอยู่ ก็ถูกคำถามอันใส่ซื่อของมู่ตานทำให้เด็กหญิงหันไปมองเจ้าของเสียงทันทีอันอันจึงตีหน้าเศร้ากล่าวเสียงเบาอย่างร้องขอ “พี่มู่ตานเรื่องนี้ท่านได้โปรดอย่าบอกใครได้หรือไม่” หนิงอันแม้จะเชื่อถือในนํ้าตกสวรรค์และความสามารถของกุยเฮยแต่ในเมื่อเด็กคนนี้เป็นผู้ติดตามของนาง ยังไงย่อมจะต้องรู้ความลับของเธออยู่ดี395
มู่ตานรีบคุกเข่าลงต่อหน้าเด็กหญิงยกมือขึ้นกล่าวในสิ่งที่อันอันคาดไม่ถึงออกมา“ข้ามู่ตานขอสาบานต่อฟ้าว่าจะเก็บเรื่องที่คุณหนูเป็นเทพธิดาเป็นความลับไม่บอกใครอย่างแน่นอนหากข้าผิดคำพูดขอให้ตกตายไร้ที่ฝัง” จบคำพูดของนางอากาศโดยรอบก็พลันเปลี่ยนเป็นฟ้ามืดครึ้มลงทันตายิ่งเป็นการตอกยํ้าความเชื่อของมู่ตานเข้าไปอีก“พี่มู่ตานจริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องสาบานเลย แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ไปแล้วข้าขอขอบคุณมาก” อันอันจับมือมู่ตานพูดออกมาอย่างซึ้งใจโดยไม่อธิบายให้นางฟังเช่นเดียวกับพี่ชายทั้งสองว่าแท้จริงแล้วเรื่องมหัศจรรย์ทั้งหมดมาจากกุยเฮยอา
