้นิ้วไปทางมู่ตานที่ยืนมั่นคงดีแต่ยังมีใบหน้าซีดเผือด382
หมีทั้งสามที่รู้ตัวว่าน่าจะเป็นต้นเหตุทำให้เด็กหญิงคนนั้นหวาดกลัว พวกมันจึงได้ทำตัวว่าง่ายค่อย ๆ ย่างเท้าเดินเข้าไปใกล้มู่ตานเพื่อให้นางได้สัมผัส
“พี่มู่ตานลองลูบขนของพวกมันสิเจ้าคะ” อันอันกล่าวให้กำลังใจ มู่ตานจึงได้ทำใจกล้าหลับตาปี๋ลูบขนของหนึ่งในสามด้วยความหวาดหวั่น
เจ้าตัวเล็กฉงซานจึงได้แลบลิ้นเลียมือของนาง ทำให้มู่ตานถึงกับสะดุ้งเมื่อนางไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดจึงได้ยกเปลือกตาขึ้นจ้องมองไปยังมือของตนสลับกับมองหน้าหมีทั้งสามอย่างเหลื่อเชื่อ
“หายกลัวหรือยัง” อันอันถามในระหว่างที่เทนํ้าใส่ถ้วยให้ครอบครัวหมี “หะหายแล้วเจ้าค่ะ” แม้นํ้าเสียงจะยังตะกุกตะกักอยู่บ้างก็ตาม
เมื่อหมีทั้งสามได้กลิ่นของนํ้าที่ชอบทำให้พวกมันหันหลังกลับมาหาอันอันอย่างรวดเร็ว383
“ค่อย ๆ กินก็ได้” อันอันกล่าวขึ้นอย่างเอ็นดู พร้อมกับหัวเราะน้อย ๆ ออกมา ชาวบ้านที่เห็นภาพหมีรีบเลียนํ้าในถ้วยเหมือนกระหายมานานก็ได้แต่ยืนงงไม่เข้าใจ
“แม่หนูอัน เหตุใดพวกมันกินนํ้ากันอย่างอดอยากแบบนี้ล่ะ นํ้าในลำธารก็พอมีอยู่นะ” ชาวบ้านชายผู้ที่อาบนํ้าให้ฉงต้าเมื่อวานถามขึ้นอย่างสงสัย
“เจ้าพวกนี้อาจจะชอบให้ข้าเอาใจก็ได้เจ้าค่ะ” อันอันตอบแบบขอไปที“ก็อาจจะเป็นดั่งที่เจ้าว่า เอาล่ะพวกอาจะทำงานกันต่อแล้วพวกเจ้าเองก็อย่าได้ไปซุกซนที่ไหนกันไกลล่ะ” ชายคนนั้นพูดอย่างเป็นห่วงก่อนเดินไปทำหน้าที่
