ถอะ” สิ้นถ้อยคำของฮูหยินผู้เฒ่าคนทั้งหมดต่างก็แยกย้ายกันไป
ครอบครัวหยูก็ได้กลับเข้าไปในห้องพร้อมกัน “ท่านพี่เหนื่อยหรือไม่” นํ้าเสียงอ่อนของภรรยาเอ่ยถามสามีตามตรงอย่างเห็นใจ
“พี่รับมือได้ เจ้าอย่าได้ห่วง ว่าแต่เจ้าเถอะมีอาการแพ้ท้องหรือไม่กินอะไรได้บ้างหรือเปล่า เมื่อสักครู่เจ้าก็กินไปนิดเดียว” ถ้อยคำอันอ่อนโยนของสามีรวมถึงการกระทำที่เขาจับมือนางอย่างสนิทสนมทำให้หยวนฟานเขินอายเป็นอย่างยิ่ง
หยูหนิงอันมองบรรยากาศสีชมพูรอบตัวของท่านพ่อท่านแม่แล้วก็อดที่ยิ้มออกมาไม่ได้“เจ้ามองอะไร เป็นเด็กเป็นเล็กมานอนได้แล้ว” ผู้เป็นย่าแสร้งเอ่ยตำหนิถลึงตาส่งให้หลานสาวพร้อมกับเอามือตบที่นอนข้างตนเอง369
หนิงอันจึงได้คลานเข่าเอาหัวมาหนุนตักของหญิงชราอย่างเชื่อฟัง “ท่านย่า ข้ารักท่าน รักท่านพ่อ รักท่านแม่ที่สุดเจ้าค่ะ” เด็กหญิงกล่าวพร้อมกับหลับตาลง
ผู้ถูกบอกรักจากเจ้าตัวน้อยทั้งสามได้แต่มองไปทางเด็กหญิงระคนเอ็นดูแววตาเต็มเปี่ยมด้วยความรัก
โดยเฉพาะหยูเจียง เขายิ่งรู้สึกอยากทำอะไรเพื่อเป็นการปูทางให้บุตรสาวตัวน้อยเติบโตได้อย่างมีความสุข
นับจากวันที่เขาได้รับตั๋วเงินจากบุตรตัวน้อยในวันนั้นย้อนกลับไปในคํ่าคืนก่อนหน้าหลังจากที่บุตรสาวส่งตั๋วเงินสองพันตำลึงมาให้ แม้จะไม่ใช่สี่พันตามที่เจ้าตัวเล่าให้ฟังว่าได้ขายสมุนไพรลํ้าค่านั้นก็ตามเขาผู้เป็นพ่อก็รู้สึกละอายใจเป็นอย่างยิ่งที่ตนเองเป็นหัวหน้าครอบครัวแท้ ๆ แต่ก
