กำเนิดโรงงานนรก (แค่ก ๆ ไม่ใช่แหละ)
“ถ้าเจ้าเห็นว่าเหมาะสมก็ตรงนี้แหละ ก่อนอื่นคงต้องถางหญ้าที่รก ๆ พวกนี้ก่อน ต้นไม้บางส่วนก็จำต้องตัด จากนั้นก็เก็บเอาไว้เพื่อทำฟืนเกรงว่าคงจะต้องใช้ไม้จำนวนมากทีเดียว” อานไท่พูดขึ้น
บรรดาหมีทั้งสามก็ลงมือช่วยชาวบ้านด้วยเช่นเดียวกันโดยเฉพาะแม่หมีที่มีกำลังมากว่าลูกน้อยทั้งสองตัว ไม่ว่าจะหักกิ่งไม้ หรือโค่นต้นไม้ใหญ่แม่หมีก็ทำได้อย่างง่ายดาย
“โอ้! ฉงต้าพละกำลังของเจ้าช่างเยี่ยมยอด” อานไท่กล่าวชมหมีตัวใหญ่โดยที่ไม่รู้ว่าตั้งแต่หมีทั้งสามกินนํ้าตกสวรรค์จากมิติของกุยเฮยเข้าไป ทำให้มันฟังคำของเขารู้เรื่องเพียงแต่สื่อสารไม่ได้ก็เท่านั้น
ฉงต้าจึงได้หันหัวอันใหญ่ตัวของมันมายังอานไท่พร้อมกับแสยะยิ้มออกมา แม้จะดูหวาดเสียวแต่ชายวัยกลางคนก็คิดว่าหมีตัวนี้เข้าใจคำชมของตนเป็นแน่350
ชาวบ้านนับสิบกับหมีทั้งสามใช้เวลาไปมากกว่าหนึ่งชั่วยาม910จากพื้นที่รก ๆ ก็กลายเป็นพื้นที่โล่งกว้างอันอันเห็นว่าทุกคนคงจะใช้พลังงานไปไม่น้อย ดังนั้นจึงคิดจะทำอาหารเลี้ยงพวกเขาเป็นการตอบแทน
“ท่านปู่ที่บ้านเนื้อหมูหมดหรือยังเจ้าคะ” คิดแล้วก็ลงมือทำทันทีจึงได้เอ่ยถามอานไท่ที่กำลังนั่งเอาหลังพิงต้นไม้
“น่าจะเหลืออยู่ไม่มาก คาดว่าวันนี้ทำอาหารเลี้ยงคนงานก็น่าจะหมดแล้ว” ชายสูงวัยกว่ากล่าวตามจริง
เมื่ออันอันได้ยินคำกล่าวนี้ ก็มีสีหน้าครุ่นคิดไปชั่วครู่ก่อนที่ชายเสื้อของเจ้าตัวจะถูกอุ้งเท้าหมี
