ของฉงซานหมีตัวสุดท้ายดึง
“เจ้ามีวิธีหาเนื้ออย่างนั้นหรือ” หมีตัวขนาดไม่ต่างจากคนถาม พยักหน้าหงึกหงัก
แม่หมีเองก็พยักหน้าส่งให้อันอันเช่นเดียวกัน “ในเมื่อพวกเจ้ารู้ว่าเนื้ออยู่ตรงไหน แล้วเข้าไปในหมู่บ้านทำไม” คำถามนี้
10 เท่ากับเวลา 2 ชั่วโมง351
ของอันอันทำให้ชาวบ้านที่นั่งอยู่อย่างเหนื่อยอ่อนหูผึ่งด้วยความอยากรู้
งืดงาด ฟืด ๆ โฮก อันอันผู้ไม่เข้าใจภาษาหมีมึนตึบกับสิ่งที่ฉงต้ากำลังสื่อ“มันบอกว่าได้กลิ่นหอมชวนกินมาหลายวันก็เลยลงไปดูแต่ไม่ได้คิดทำร้ายใครนะ ถ้าไม่มีใครลงมือก่อน” กุยเฮยเป็นผู้แปลออกมาให้สหายคู่พันธะฟัง“เป็นแบบนี้นี่เอง แต่จะห้ามไม่ให้ใครทำร้ายเจ้าก็ไม่ได้หรอกเพราะเขาไม่เข้าใจภาษาพูดของเจ้า เอาอย่างนี้ดีกว่าเพื่อความปลอดภัยพวกเจ้าก็อยู่แต่บนเขาเถอะหากอยากลงไปเที่ยวก็รอให้ผู้คนคุ้นชินหรือรู้จักเจ้าดีพอก่อน ส่วนเรื่องอาหารหากเจ้าล่าเหยื่อมาได้ ข้าจะปรุงให้กินเอง รับรองว่าเจ้าจะติดใจ” อันอันพูดออกมายืดยาว นางไม่รู้หรอกว่าแม่หมีจะเข้าใจหรือไม่
แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวใหญ่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอก็โล่งอก เหล่าชาวบ้านได้แต่มองการสนทนาระหว่างเด็กหญิงตัวน้อยกับหมีตัวใหญ่อย่างโง่งมทีเดียว352
“น้องเจียง พวกเจ้าเป็นผู้วิเศษมาจากไหนกัน” หรานต้าเอ่ยถามในสิ่งที่ทำให้หยูเจียงยกมือกุมขมับ
“พี่ใหญ่ล้อข้าเล่นอย่างนั้นหรือ ข้าเป็นเพียงบัณฑิตธรรมดาคงจะมีแต่ลูกสาวของข้านั่นแหละมั้งขอรับที่อา
