จจะพิเศษเล็กน้อย” คำตอบของหยูเจียงไม่เพียงทำให้ชาวบ้านไม่เชื่อ อีกทั้งยังคิดว่าเขาถ่อมตนอีกต่างหาก
และพวกเขายังคิดกันไปอีกว่าคนครอบครัวนี้ช่างน่าเลื่อมใสเป็นอย่างยิ่งไม่โอ้อวดตัว อีกทั้งยังมีนํ้าใจอันหาได้อยากยิ่งเปรียบเสมือนพระโพธิสัตว์ลงมาโปรดพวกตนโดยแท้
ท่ามกลางความเงียบเพราะชาวบ้านแต่ละคนกำลังตกอยู่ในความคิดของแต่ละคน หนิงอันเมื่อมองดูพระอาทิตย์จึงได้กล่าวเตือนบิดาขึ้นมาอย่างเป็นห่วง
“ท่านพ่อ ข้าว่าเวลานี้ไม่เช้าแล้ว ท่านน่าจะรีบไปรายงานตัวกับลุงกวงนะเจ้าคะ เมื่อสำรวจทางนํ้าในเมืองแล้วท่านจะต้องเข้าป่ามาสำรวจทางต้นนํ้าอีก”
“ขอบใจเจ้าพ่อเกือบจะลืมไปเสียแล้ว หยูหนิงอันแม้ว่าเจ้าจะมีความชอบแต่ก็ยังคงมีความผิด353
เรื่องครั้งเก่าแม้พ่อจะไม่ติดใจเอาความ ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกันหลังจากกลับบ้านไป เจ้าจงไปคัดคุณธรรมว่าด้วยหลักจรรยาสิบจบ” คำพูดอันเรียบเรื่อยของผู้เป็นพ่อทำให้ใบหน้าของหนิงอันซีดลงทันตา
แม้เด็กหญิงอยากจะอ้อนวอนขอร้องสักปานใดก็ไม่กล้าเอื้อนเอ่ย จึงได้แต่คอตกรับการลงโทษโดยดุษณี1011
‘แม้ข้าจะชอบเขียนแต่ไม่ได้หมายความว่าชอบการคัดจริยธรรมจรรยานะท่านพ่อ’ เด็กหญิงตัวน้อยได้แต่คิดนํ้าตาตกในยืนมองแผ่นหลังของบิดาที่มีพ่อบ้านรุ่ยกับลูกชายเดินตามไปไม่ห่างกาย
กระนั้นความเศร้าก็อยู่กับนางไม่ได้นาน เพราะปากท้องย่อมสำคัญเมื่อได้ยินเสียงประท้วงดังออกมาจากท้องน้อยของเจ้าตัว “ฉงต้าไปล่าหมูป่
