ามาสักตัวเถอะ ข้าจะทำของอร่อยให้กิน”อันอันร้องบอกแม่หมียักษ์ทันที
11 ยอมรับด้วยอาการนิ่งเงียบไม่แสดงอาการใด ๆ354
ฉงต้าคำรามก่อนจะวิ่งหายลับเข้าไปในพงหญ้ารกที่ไม่ได้ถางด้วยความเร็วผิดกับร่างกายอันใหญ่โตของมัน
อันอันเองก็ไม่ได้อยู่นิ่งเมื่อหมียักษ์หายไป เจ้าตัวก็เริ่มมองหาสมุนไพรช่วยดับกลิ่น “ฉงซานพาข้าไปหาผักกินได้หน่อยสิเจ้ารู้หรือเปล่า ส่วนเจ้าฉงเหมาข้าฝากดูแลชาวบ้านด้วยนะ”
จบคำของเด็กหญิงเธอก็เดินตามการนำของลูกหมีตัวเท่ากันไปทันทีโดยมีศิษย์พี่ทั้งสี่ตามติดไปด้วย
“ศิษย์น้องเล็กเจ้ารู้ภาษาของพวกมันได้ยังไง” จือฉีเอ่ยถามน้องสาวอย่างใคร่รู้
“ไม่รู้เจ้าค่ะ ข้าแค่เดาเอา” คำตอบของผู้เป็นน้องแทบทำให้พี่ใหญ่หัวคะมำก่อนที่เขาจะแย้งขึ้นอย่างกังขา
“ไม่รู้แต่เจ้ากล้าเดินตามมันมา อีกทั้งยังกล้าออกคำสั่งกับแม่ของมันด้วยนี่นะ” อันอันหันมามองหน้าเขากะพริบตาปริบๆ “ขอแค่มันฟังข้ารู้เรื่องก็พอนี่เจ้าคะ”355
ทั้งมู่เทา และเด็กชายอีกสองคนพยายามกลั้นขำกันอย่างสุดฤทธิ์เมื่อเห็นใบหน้าคล้ายปวดท้องของพี่ใหญ่ประจำกลุ่ม หลังเดินตามลูกหมีไปได้ไม่นานเจ้าตัวน้อยก็หยุดยืน
มันชี้อุ้งตีนด้านหน้าไปยังกอหญ้าสีเขียวมากมายทำให้อันอันพุ่งตัวไปยังกอหญ้าเหล่านั้น“ฮิ ๆ โชคดีจริง ๆ ไม่ใช่มีเพียงแต่หอมป่า ยังมีจิงจู่ฉ่ายด้วยอย่างนี้ต้องเก็บให้หมด” อันอันหัวเราะร่วนในขณะเดียวกันมือน้อยของเจ้าตัวก็ดึงสิ่งที่ตนเห็นไปด้วยอย่างพอ
