พวกท่านไม่ต้องกลัว
เมื่ออานไท่เดินกลับมาจากด้านนอกเข้ามาภายในลานดินพร้อมกับชาวบ้านชายกลุ่มใหญ่ และแต่ละคนก็มีอาวุธที่ตนพอหาได้ติดกายมาด้วย ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเครื่องมือล่าสัตว์ทำขึ้นมาเองมีทั้งหอกแหลม ธนู
“เกิดอะไรขึ้นเหตุใดพวกเจ้าถึงได้ทำหน้าคล้ายเห็นผีแบบนั้น” อานไท่ถามขึ้นกับบุตรชายทั้งสองด้วยความสงสัย
“น้องเผยบอกว่าสัตว์ที่เห็นรอยเท้านั้นคาดว่าจะเป็นหมีขอรับ อีกทั้งมันยังตัวค่อนข้างใหญ่ทีเดียว” สิ้นคำกล่าวของอานชิง ชาวบ้านชายนับสิบต่างใบหน้าถอดสีมือไม้อ่อนถึงกับทิ้งอาวุธในมือลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี
“หมะ….หมีอย่างนั้นเหรอไม่ได้การแล้ว อย่างนี้หากไม่จัดการ เกรงว่าไม่แคล้วพวกเราคงจะได้กลายเป็นอาหารของสัตว์น่าขนตัวใหญ่นี้เป็นแน่” อานไท่พูดขึ้นเสียงเครียดปากคอสั่น335
“ข้าก็คิดอย่างท่านนั่นแหละ เมื่อวานข้าก็ตั้งใจว่าจะบอกเรื่องนี้ เพียงแต่ยังไม่แน่ใจว่ารอยเท้าที่เห็นคือตัวอะไร จนกระทั่งเช้านี้ที่เห็นรอยเท้าของมันชัดขึ้น” ยงเผยพูดขึ้นอย่างหนักใจไม่แพ้กัน
ในระหว่างที่ผู้ใหญ่ทั้งหลายกำลังปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียด อันอันจึงได้อาศัยจังหวะนี้หลบหลีกค่อย ๆ เดินออกมานอกประตู แม้เด็กหญิงคิดว่าจะไม่มีใครเห็น
“น้องเล็ก เจ้าจะไปไหน” อานเจิงผู้แอบเดินตามน้องน้อยออกมากับยงฮ่าวรีบถามขึ้นเมื่อพวกเขาแอบเดินตามนางมาจนกระทั่งห่างจากบ้านพอสมควร
อันอันสะดุ้งโหยงก่อนจะค่อย ๆ หันหน้าไปยังต้นเสียงที่เรียก
