ตน “เฮ้อ! พี่สามพี่สี่นั่นเอง พวกท่านตามข้ามาทำไมเจ้าคะ”ผู้เป็นน้องถามขึ้นอย่างสงสัย
“พี่สองคนเป็นห่วงนะสิ เห็นเจ้าทำลับ ๆ ล่อ ๆ ก็เลยชวนเสี่ยวฮ่าวให้เดินออกมาด้วยกัน” อานเจิงตอบตามจริง ซึ่งคำตอบของเด็กวัยหกขวบทำให้อันอันรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง336
และก็เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเด็กทั้งสาม เนื่องจากหนิงอันไม่ต้องการที่จะให้พี่ชายทั้งสองตามไปเพราะกลัวพวกเขาจะมีภัยแต่หากไม่ให้ไปก็เกรงว่าคนทั้งคู่จะแอบตามไปอยู่ดี(โอ้ย! เอายังไงดี) เธอคิดอย่างว้าวุ่น
“น้องเล็กเจ้ายังไม่ตอบพวกเราเลยนะว่าจะไปไหน” ยงฮ่าวถามขึ้นเมื่อมองเห็นใบหน้าของน้องน้อยเดี๋ยวขมวดคิ้วมุ่นเดี๋ยวขยี้หัวของตนไปมา
“ข้าจะเข้าป่าเจ้าค่ะ อ๊ะ! พวกท่านอย่าเพิ่งพูด ฟังข้าก่อน” เด็กหญิงรีบยกมือกล่าวห้ามอย่างรีบร้อน
“ท่านจะเชื่อหรือไม่ หากข้าบอกว่ามีวิธีทำให้หมีตัวใหญ่นั้นมาเป็นพวกได้ โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ” อันอันพูดออกมาอย่างรวบรัด
คำพูดของเด็กหญิง ทำให้สองเด็กชายที่ฟังต่างรู้สึกตกใจจากนั้นพวกเขาก็พากันยืนนิ่งไม่ไหวติง อันอันเริ่มหลั่งเหงื่อเย็นเต็มแผ่นหลังทั้งที่อากาศในตอนนี้หนาวจับใจ337
“พวกเราเชื่อเจ้า” อานเจิงเป็นผู้ตอบโดยมียงฮ่าวพยักหน้าสนับสนุน
“จริงเหรอ?” อันอันย้อนถามสีหน้าแสดงความประหลาดใจ
“อืม ก็อย่างตอนที่ได้หมูป่าเจ้าก็ทำให้มันเชื่องมาแล้วนี่”ยงฮ่าวอธิบาย
“ความจริงแล้ว ไม่ใช่ฝีมือข้าหรอกเจ้าค่ะ เป็นเฮยเฮยต่างหากท
