ข้ากลัว
หลังจากทุกคนลงลายมือชื่อเรียบร้อยกวงฮุยจึงได้กล่าวยํ้ากับอันอันผู้กำลังยกยิ้มอยู่ “เด็กน้อยข้าหวังว่าเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิจะได้รับข่าวดีแรกของเจ้านะ ในวันนี้ข้าคงต้องขอตัวก่อนส่วนหยูเจียงวันพรุ่งเจ้าค่อยไปเริ่มงานก็ได้”
“รับรองว่าท่านลุงไม่ผิดหวังอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ / วันพรุ่งข้าจะเข้าไปหาท่าน” หนิงอันตอบรับพร้อมกับยืออกเล็ก ๆ นั้นขึ้นอย่างมั่นใจ ส่วนผู้เป็นพ่อก็เอ่ยปากตามลูกสาวมาอีกคน
ดังนั้นเมื่อแขกขึ้นรถม้าจากไปไกลแล้ว อันอันตัวน้อยก็ได้หันหน้ามาหาอานไท่ที่กำลังล่องลอยไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่จับอยู่ในมือนั้นคือเรื่องจริง“ท่านพ่อพวกเรากำลังจะรวยแล้วใช่หรือไม่” เป็นเสียงของหรานต้าได้ทำให้เขาสะดุ้งจนตัวโยน
“เจ้าลูกบ้าอยู่กันแค่นี้จะตะโกนทำไม ข้าตกใจหมด เรื่องนี้คงจะต้องถามหลานสาวของเจ้าแล้วล่ะ” อานไท่ตำหนิลูกชาย324
เสียงดังพร้อมกับบ่ายหน้าไปหาเด็กหญิงเพียงหนึ่งเดียวอย่างขอความเห็น
“เรื่องนี้หลังจากนายช่างทั้งหลายกลับไปแล้ว ท่านปู่เรียกชาวบ้านมาประชุมกันเลยนะเจ้าคะ เพราะข้าต้องการคนไปสร้างโรงงานผลิตเกลือซึ่งเราจะสร้างในหมู่บ้านไม่ได้เพื่อเป็นการหลบเลี่ยงสายตาของคนอื่น…..” อันอันพูดในสิ่งที่ตนได้วางแผนเอาไว้ให้ผู้ที่อยู่ด้วยกันทั้งหมดฟังเป็นขั้นตอน
“ได้ ปู่จะรีบจัดการเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน” อานไท่รับปากขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็รีบเดินออกจากเรือนไปโดยมีลูกชายทั้งสองตามติดไปด้วย
