ใจ“น้องเล็กเจ้าเก็บหญ้าไปทำไม” ยงฮ่าวนั่งยองข้างเด็กหญิงถามอย่างไม่เข้าใจ“มันไม่ใช่หญ้าเจ้าค่ะ พวกนี้จัดเป็นพืชสมุนไพรชนิดหนึ่งเจ้านี่เรียกว่าหอมป่ามีลักษณะใบท่อยาวปลายแหลม ส่วนเจ้านี่ที่มีใบเป็นแฉก ๆ สีเขียวเรียกจิงจูฉ่าย” เด็กหญิงอธิบายสิ่งที่อยู่ในมือให้พี่ชายทั้งสี่ฟังหลังจากรู้แล้วว่าสองสิ่งนี้กินได้ พวกเขาก็ลงมือช่วยผู้เป็นน้องเก็บทันที รวมถึงหมีตัวน้อยเองก็ช่วยเอาเล็บขุดดินด้วย356
ทางด้านอันอันผู้ง่วนอยู่กับการเก็บผักป่าหารู้ไม่ว่าตอนนี้ฉงต้าได้ทำเรื่องอันน่าตื่นตะลึงเข้าแล้วภาพหมียักษ์ตัวใหญ่แบกหมูป่าเลือดโชกเดินกลับมายังบริเวณที่ชาวบ้านนับสิบกำลังนั่งทำงานกันอยู่“น้องเผยนะ…นั่นฉงต้าแบกหมูป่ามาแล้ว ตัวใหญ่มากเสียด้วย” หรานต้าชี้นิ้วไปยังหมีดำตัวใหญ่ที่กำลังทุ่มหมูไร้ซึ่งชีวิตลงบนพื้นอย่างน่าสงสารโดยที่ยงเผยกำลังจะอ้าปากค้าน เนื่องจากเขาต้องการไปชำแหละมันริมลำธารจะเหมาะกว่าตรงนี้ แต่แล้วตุ๊บ! ก็ไม่ทัน“ฉงต้าเหตุใดเจ้าไม่นำไปข้างลำธารเล่า” ยงเผยอดเปรยขึ้นไม่ได้ ครั้นแล้วเขาก็ได้รับสายตาจากหมียักษ์แปลได้ว่า “เหตุใดเจ้าไม่พูดให้เร็วกว่านี้ ข้าแบกมันขึ้นบ่าไม่ก็ได้”หมีดำตัวใหญ่จึงวาดวงแขนของมันโอบไปลอบลำตัวหมูขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับเดินไปยังลำธารที่อยู่ด้านหลังกลุ่มคน357
การกระทำอันแสนรู้ของมันเรียกสายตาแห่งความชื่นชมของคนเหล่านั้นไม่น้อยทีเดียว “ข้าเก่งมากใช่ไหม” หมียักษ์แสยะยิ้ม
