ยจิน” คำกล่าวของยงเผยทำให้หรานต้าผู้กำลังถือมีดดาบอยู่ในมือเบิกตากว้างปากคอสั่น“หมีอย่างนั้นเหรอ” อานชิงย้อนถามเสียงสูง แทนพี่ชายคนโตที่กำลังอ้าปากพะงาบ ๆ ยงเผยทำเพียงพยักหน้าสีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
ครานี้อันอันก็เริ่มจะวิตกออกมาบ้างแล้ว ‘กุยเฮยเจ้าเป็นเต่าจะสู้กับหมีได้ไหม’ นํ้าเสียงของเธอสั่นไม่น้อยทีเดียว
‘ได้สิในตอนนี้ข้ารู้สึกว่าพละกำลังรวมถึงอาคมของตนได้กลับคืนมามากกว่าสิบส่วนแล้ว’ เต่าน้อยคุยโว
‘มากกว่าสิบส่วนแล้วยังไง’ อันอันถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ333
‘ก็หมายความว่า ข้าสามารถควบคุมให้สัตว์ตัวไหนมาเป็นทาสก็ได้ยังไงล่ะ’ กุยเฮยตอบตามตรงอย่างถือดี
‘หะ! เจ้ามีความสามารถเช่นนี้ด้วยอย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยข้ากำลังต้องการคนนำทางเข้าป่าลึกไปตักดินมาไว้ในโรงงานอยู่พอดี หากได้กำลังจากสัตว์ร้ายเหล่านี้ก็ไม่ต้องเกรงกลัวอะไรแล้วโฮ๊ะ ๆ’ เด็กหญิงตัวน้อยพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างนางมารออกมา
‘เด็กน้อยข้าขอร้องเถอะ เจ้าช่วยหยุดหัวเราะเหมือนปีศาจเช่นนี้ได้หรือไม่ข้ากลัว’ กุยเฮยกล่าวพลางทำตัวสั่นตามคำพูดที่ตนรู้สึก334
