ิดเป็นความลับว่าได้เกลือมาจากไหน สองท่านจะต้องทำสัญญาว่าจะปกป้องคนในหมู่บ้านไหลชุน320
สาม ท่านห้ามถามว่าข้าผลิตเกลือได้อย่างไร ไม่ว่าจะกับใครก็ตาม สี่ท่านจะต้องเป็นผู้ออกหน้าในการเป็นผู้ขาย ซึ่งข้าแนะนำว่าให้เปิดร้านค้าขึ้นมาเองหากท่านกลัวว่าจะมีผู้รบกวน ข้าเชื่อว่าท่านสามารถแก้ไขได้ซึ่งอย่าให้ข้าต้องเอ่ยออกมาอย่างที่รู้ ๆ กันว่าท่านกำลังสนับสนุนผู้ใดห้ารายได้แบ่งกันตามนี้ข้าเจ็ดสิบท่านสามสิบ หากตกลงก็อ่านหนังสือสัญญานี้อีกครั้ง และท่านก็ลงนามได้เลยหากไม่ตกลงก็ถือเสียว่าข้าคนนี้ไม่ได้พูดอะไรออกมา” ถ้อยคำอันหนักแน่นรวมถึงสีหน้าอันจริงจังเกินวัยของเด็กหญิงทำให้กวงฮุยรับหนังสือสัญญาที่ถูกเขียนขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดโดยไม่รู้ตัว
ซึ่งในต้อนท้ายของแผ่นกระดาษได้ระบุอีกว่าหากมีการผิดเงื่อนไขไม่ว่าข้อใดข้อหนึ่งทุกอย่างจะเป็นโมฆะ
ที่อันอันกล้าทำอย่างนี้เป็นเพราะนางมั่นใจในตัวของกุยเฮยนั่นเอง321
“ลายมือนี้เป็นของนางอย่างนั้นเหรอ และเจ้ารู้เงื่อนไขพวกนี้หรือไม่” หานกุยฮวงเอ่ยถามหยูเจียงด้วยความประหลาดใจนัยน์ตาแฝงไว้ด้วยความชื่นชมในตัวของเด็กหญิงเป็นอย่างมาก
“เป็นลายมือของนางขอรับ ข้าเคยให้นางหัดคัดตัวอักษรมาตั้งแต่สามขวบ ส่วนเรื่องในกระดาษนั้นท่านจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ว่าข้าเองก็เพิ่งจะรู้พร้อมกับท่านเช่นเดียวกัน” หยูเจียงตอบสหายรุ่นพี่ที่กำลังจะพ่วงด้วยตำแหน่งเจ้าเมืองด้วยความสัตย์จริงทุกประก
