ด้กล่าวเชิญผู้มาเยือนให้นั่งลง
7 พอสมควร,พอประมาณ, นิด ๆ หน่อย ๆ307
“เชิญท่านพี่นั่งก่อนขอรับ” หยูเจียงกล่าวเชิญให้ชายร่างผอมนั่งลงบนเก้าอี้ทำจากไม้หวายแบบเรียบง่าย อานหรานเมื่อได้ยินคำเรียกขานของน้องชายเขาก็ปากคอสั่น“ขะ..ข้าน้อยคารวะท่านเจ้าเมืองขอรับ” หรานต้านั่งคุกเข่าอย่างตกใจ “เจ้าลุกขึ้นเถอะ น้องเจียงเขาคือใครอย่างนั้นหรือ” ชายวัยกลางคนหลังจากบอกหรานต้าก็ได้มาถามกับสหายรุ่นน้องสีหน้าแสดงความสงสัย“เป็นลูกพี่ลูกน้องบุญธรรมของข้าขอรับ ชื่ออานหรานเป็นบุตรชายคนโตของท่านอาไท่ซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้”หยูเจียงกล่าวแนะนำ“อ๋อเป็นพี่น้องของเจ้าก็เหมือนเป็นพี่น้องของข้าด้วยน้องชายเหตุใดเจ้ายังไม่ลุกขึ้นอีก” หรานต้าได้แต่ตกตะลึงกับคำเรียกขานของชายคนนี้เป็นอย่างมาก แม้อยากจะลุกแต่ก็ไม่อาจทำได้เพราะความตกใจ“ขะ..ข้าน้อยไม่อาจนับญาติกับท่านเจ้าเมืองได้ขอรับ”หรานต้ารีบปฏิเสธเสียงสั่น อานไท่ผู้เดินเข้าประตูบ้านมาได้ ก็308
มองไปทางบุตรชายคนโตด้วยสีหน้าแปลกใจ “อาหรานเจ้าลงไปนั่งทำไม” สิ้นเสียงคำของเขาทั้งเจ้าเมืองรวมถึงผู้ติดตามก็ต่างหันหน้ามาทางเขาเป็นตาเดียว “เอ่อ พวกท่านเป็นใครหรือขอรับ” ชายวัยกลางคนถามพวกเขาด้วยความสงสัยอย่างแปลกใจ แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้
“ท่านคงจะไม่ใช่เจ้าเมืองหรอกกระมั้ง” สิ้นคำของเขาผู้ติดตามของกวงฮุยก็เอ่ยออกมาเสียงเรียบ “เจ้าเข้าใจไม่ผิด คนนี้คือท่านเจ้าเมืองของเ
