ราเอง” หลังสิ้นคำกล่าวนี้อานไท่ก็คุกเข่าลงตามบุตรชายไปอีกคน
โดยมีสายตาของหรานต้ามองมาทางผู้เป็นพ่อได้ความว่า ‘ตอนนี้ท่านเข้าใจหรือยังว่าข้าคุกเข่าทำไม’
อานไท่ได้แต่ลอบมองเขาอย่างขุ่นเคืองพร้อมกับคิดว่า‘เจ้าลูกบ้า เหตุใดไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้’
กวงฮุยมองหยูเจียงสายตามีคำถาม หยูเจียงจึงได้เอ่ยแนะนำชายวัยกลางคนออกมา309
“ท่านผู้นี้คือท่านอาบุญธรรมของข้าชื่ออานไท่เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านรวมถึงยังเป็นเจ้าบ้านของเรือนหลังนี้”กวงฮุยรีบลุกขึ้นไปประคองอานไท่ทันที การกระทำเช่นนี้ทำให้หยูเจียงชอบพอในความมีนํ้าใจรวมถึงไม่ถือตัวของพี่ชายคนนี้มากยิ่งขึ้นเหตุที่เขาไม่รีบบอกให้ท่านอาลุกขึ้น เพราะเขากลัวจะเป็นการหักหน้ารุ่นพี่คนนี้ และจะทำให้อานไท่เกิดความลำบากเอาได้ ดั้งนั้นจึงได้แต่ต้องแนะนำตัวของชายวัยกลางคนออกมาก่อน
อานไท่ที่ได้รับการประคองจากเจ้าเมือง เจ้าตัวก็เกิดความรู้สึกชื่นชมในความไม่ถือตัวนี้เช่นกัน ‘เจ้าเมืองคนนี้น่าจะเป็นที่พึ่งให้กับชาวบ้านได้มากกว่าคนเก่ากระมั้ง’ เขาคิด
เมื่อชายวัยกลางคนได้นั่งลงข้างเจ้าเมืองเรียบร้อย เขากวาดตามองบนโต๊ะซึ่งปราศจากกานํ้าก็หันหน้าไปทางบุตรชาย
“อาหรานเหตุใดเจ้าไม่ไปยกนํ้าชามาต้อนรับแขก”ถ้อยคำของผู้เป็นพ่อดูเหมือนว่าจะเป็นการเรียกสติให้กับผู้เป็นลูกได้ดี หรานต้าจึงรีบลุกพรวดอย่างรวดเร็ว310
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ” ชายหนุ่มรีบวิ่งหายไปทางครัวด้านหลังอย่างว่อง
