ไว“ข้าขออภัยท่านด้วยที่ให้การต้อนรับไม่ดีนัก” ผู้เป็นเจ้าบ้านรีบประสานมือคารวะกล่าวออกมา“ท่านอาอย่าได้เกรงใจเป็นข้าเองมากกว่าที่นำความวุ่นวายมาให้” หานกวงฮุยกล่าวออกมาอย่างเกรงใจคำพูดของเจ้าเมืองได้ทำให้อานไท่รู้สึกดีกับเขามากยิ่งขึ้นกว่าเดิม “ท่านเจ้าเมืองช่างสุภาพยิ่งขอรับ” อานไท่กล่าวชมจากใจจริง ต่างคนต่างชมกันไปมาสักพักหรานต้าก็ยกถาดนํ้าชาออกมา โดยมีอานชิงเดินถือจานของว่างตามมาด้วยหลังจากอานชิงวางจานขนมลง เขาก็ได้ทำความเคารพเจ้าเมืองทันที หยูเจียงจึงได้กล่าวแนะนำผู้เป็นพี่รองออกมาอีกคนหลังจิบนํ้าชาอุ่น ๆ ไหลลงคอไปแล้ว หานกวงฮุยจึงได้กล่าวเข้าเรื่องที่ตนเดินทางมาในวันนี้ “น้องเจียงเจ้าคงรู้แล้วกระมั้งว่าข้ามาหาเจ้าด้วยเรื่องอันใดนอกจากการเยี่ยมเยียน”311
“ข้าทราบแล้วขอรับ และยังได้เขียนวิธีแนะนำเอาไว้ให้กับท่านด้วย เพียงแต่ว่าจะได้ผลหรือไม่นั้นข้าจำต้องเดินทางไปตรวจเส้นทางนํ้าในเมืองดูอีกที” ชายหนุ่มรุ่นน้องพูดพร้อมกับส่งที่ตนเขียนมอบให้กับชายรุ่นพี่หานกวงฮุยรับกระดาษขึ้นไปอ่านอย่างตั้งใจ และเขาก็ต้องเบิกตากว้างในใจนั้นเต็มไปด้วยความยินดีอย่างสุดประมาณ“น้องเจียงข้านับถือเจ้ายิ่ง หากว่าเจ้าไม่รังเกียจในเรื่องเบี้ยหวัดของตำแหน่งที่ปรึกษา เจ้ายินดีจะร่วมทำงานกับพี่ชายคนนี้หรือไม่”คำถามของหานกวงฮุยได้ทำให้เกิดความเงียบขึ้นไปชั่วขณะ ก่อนที่หยูเจียงจะเอ่ยปากออกมา“พี่ฮุยยกย่องข้าเกินไปแ
