ล้ว เพียงแต่ท่านยังไม่เห็นผลงานจะรับข้าเป็นที่ปรึกษาเลยจะดีหรือขอรับ” คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความถ่อมตน“ย่อมดีอย่างแน่นอน มีใครบ้างที่ไม่รู้ถึงความสามารถของเจ้า แม้พวกเราอยู่ในเมืองใหญ่ไม่ได้ก็มาร่วมกันพัฒนาเมือง312
เล็กแห่งนี้ไปด้วยกันเถอะ” คำพูดของกวงฮุยนั้นมีแต่หยูเจียงและคนของตนเท่านั้นที่เข้าใจ‘เถรตรงมากเกินไป ซื่อสัตย์และภักดีมากเกินไป เป็นปลาในนํ้าใสก็มักถูกเขาจับกินได้โดยง่ายอย่างนี้แหละ’ นี่คือความคิดของพวกเขา“ข้าไม่รังเกียจหรอกขอรับ พวกเราต่างยึดมั่นในการทำเพื่อประชาชน ข้าเต็มใจรับตำแหน่งที่ปรึกษาของท่าน” หยูเจียงกล่าวด้วยความสัตย์จริง“ขอบใจเจ้า ว่าแต่ข้ามาตั้งนานแล้วเหตุใดจึงไม่เห็นหน้าหลานสาวตัวน้อยเลยล่ะ นางไม่อยู่หรอกหรือ” สิ้นคำของเขาได้เพียงครู่ทุกคนที่อยู่ในวงสนทนาก็ได้กลิ่นชวนให้ท้องร้องลอยตามลมออกมาจากครัวด้านหลัง“นางกำลังทำอาหารต้อนรับท่านขอรับ” หยูเจียงพูดพร้อมรอยยิ้มบางอย่างภูมิใจในตัวบุตรสาว“หะ! ตัวนางเล็กเพียงนั้นทำอาหารได้แล้วอย่างนั้นหรือ”ไม่เพียงแต่กวงฮุยตกใจเพราะผู้ติดตามหนุ่มเองก็ตกใจเช่นเดียวกัน313
ทว่าในขณะนั้นสายตาของเขาก็มองเห็นผู้ที่เดินเข้ามาใหม่ “ศิษย์น้องเผย” ชายหนุ่มผู้ติดตามรีบเดินเข้าไปหายงเผยอย่างดีใจ“ศิษย์พี่ท่านมาที่นี่ได้ยังไง” ยงเผยถามเขาอย่างมึนงง หาได้มีสีหน้าเฉกเช่นคนตรงหน้าไม่“เหตุใดเจ้าจึงเย็นชาเหมือนเดิมกัน ข้าเป็นผู้ติดตามท่านเจ้าเม
