ืองไม่คิดว่าจะได้มาเจอเจ้าที่นี่ว่าแต่เจ้าเจอภรรยากับลูกแล้วใช่หรือไม่”คำพูดของหลี่เทียนทำให้ยงเผยมองเขาอย่างแปลกใจจึงได้ย้อนถามเขาออกมา “ท่านรู้ได้ยังไง” แต่ยังไม่ทันได้คำตอบก็ได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของศิษย์ตัวน้อยดังขัดขึ้นเสียก่อน“คารวะท่านลุง และท่านอา รวมถึงท่านอาจารย์ด้วย” อันอันตัวน้อยเดินออกมายกยิ้มคารวะพวกเขาอย่างน่ารัก“เจ้าตัวน้อยข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นผู้ลงครัวเองอย่างนั้นหรือตัวแค่นี้เหตุใดถึงเก่งกาจยิ่ง” กวงฮุยกล่าวโดยไม่หวงคำชมให้คนตัวเล็ก ทำให้อันอันฉีกยิ้มจนหน้าบาน314
แต่แล้วนางก็ถูกช็อตฟิลจากคำพูดของกุยเฮย “ระวังปากเจ้าหน่อย จะฉีกถึงหูอยู่แล้วคราวนี้ไม่แคล้วได้กลายเป็นปีศาจปากฉีกแน่” คำพูดของเต่าน้อยทำให้หนิงอันได้แต่ยิ้มค้างอย่างตะลึงจนลืมตัว“กุยเฮยเจ้าไม่อยากกินของอร่อยแล้วว่างั้น” คำพูดนี้ได้ปิดปากเต่าน้อยอย่างได้ผล“อันอันคนดีข้าขอโทษ ข้ารักดอกจึงหยอกเจ้าเล่นเพียงเท่านั้น” คำอันคุ้นเคยนี้ทำให้อันอันจำต้องเงียบปากของตนลงเช่นกัน“ว่าอย่างไรเจ้าตัวน้อยแค่นี้ถึงกับนิ่งเงียบไปเลยอย่างนั้นหรือ” ถ้อยคำหยอกเย้าของชายวัยกลางคนได้ทำให้สติของเด็กหญิงคืนกลับมา“ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านย่อมได้กินอย่างแน่นอน อีกทั้งหลังสิ้นสุดมื้ออาหารข้ายังจะมีของบางอย่างมานำเสนอด้วย” อันอันทิ้งคำพูดไว้เป็นปริศนา315
“ถ้าอย่างนั้นที่เจ้าออกมานี่ก็เพื่อมาตามพวกเราไปกินข้าวใช่หรือไม่ อย่างนั้นก็ไปกันเถอะ” กวงฮ
