รกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ คำที่สอง สามก็ตามมาติด ๆ
จวบจนเขาแทะขาหมูชิ้นสุดท้ายจนหมดจึงได้วางตะเกียบลง เช่นเดียวกับผู้เป็นนายที่พึงพอใจในรสชาติของอาหารมื้อนี้เป็นอย่างยิ่ง
“เจ้าตัวน้อยฝีมือของเจ้าดีกว่าพ่อครัวร้านดังในเมืองอีกนะ หากเปิดร้านเอง ข้าคิดว่าร้านเหล่านั้นจะต้องพากันปิดตัวลง317
กันเป็นแถว” เหมือนว่าคำพูดของกวงฮุยจะทำให้ดวงตาของอันอันสว่างวาบเห็นเงินตำลึงขึ้นมาทันที
“เด็กน้อยเจ้าคิดอะไรข้ารู้สึกเสียวสันหลังพิกล” กุยเฮยผู้ยังไม่เข็ดเปิดปากของตนพูดขึ้นอีกครั้งหลังจากได้ลิ้มรสอาหารของวันนี้หมดลง
“เจ้าคิดมากไปนะสิ” อันอันบอกปัด จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงของหลี่เทียนพูดออกมาอีกครั้ง “ข้าไม่คิดเลยว่าเท้าหมูจะเอามาทำของอร่อยได้”
“ศิษย์พี่เท้าหมูยังไม่เท่าเครื่องในของมันหากท่านได้ลิ้มลองต้องติดใจมากกว่านี้แน่” ยงเผยเป็นผู้กล่าวตอบศิษย์พี่คนสนิท
“อะไรนะของสกปรกเช่นนั้น นำมาทำอาหารได้ด้วยอย่างนั้นหรือเจ้าคงไม่ได้ล้อข้าเล่นกระมั้ง” ชายหนุ่มเบิกตากว้างถามออกมาอย่างตกใจเช่นเดียวกับเจ้าเมืองวัยกลางคนที่รู้สึกแปลกใจไม่แพ้กัน
“ข้าจะล้อเล่นทำไม เอาเป็นว่าหากมีเครื่องในข้าจะให้ศิษย์น้อยทำให้ท่านกินก็แล้วกัน” ยงเผยพูดคล้ายโอ้อวดศิษย์คน318
เล็ก แต่หารู้ไหมว่าอันอันกลับคิดว่า ‘ท่านอาจารย์แน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังหลอกใช้ข้า’ สายตาของนางทำให้ยงเผยมุมปากกระตุก ‘เจ้าเด็กบ้าข้ากำลังชื่นชมเจ้าอยู่นะ ไม่เพียงสำนึ
