ไม่แน่ว่าที่นี่อาจจะเกิดนํ้าท่วมขึ้นมาแทน”คำพูดของบิดาทำให้อันอันมองเขาอย่างชื่นชมแต่กับอานไท่ที่มาด้วยกลับเบิกตากว้างมองเขาอย่างตกใจออกมาแทน “หากเป็นดั่งที่เจ้าว่าเราควรจะทำอย่างไร” ชายวัยกลางคนรีบถามออกมาอย่างร้อนรน“เรื่องนี้แก้ได้ด้วยการขุดดินให้ลึกและขยายปากลำธารให้กว้างขึ้นส่วนทางต้นนํ้าก็สร้างฝ้ายช่วยชะลอการไหลของนํ้าแต่จะต้องหมั่นขึ้นไปตรวจสอบอาจจะเดือนละครั้งหรือว่าคอยสังเกตหากนํ้าลดลงไปมาก301
แสดงว่าย่อมมีสิ่งกีดขวางมากขึ้นจำต้องรีบขึ้นไปดู หรือถ้านํ้ามากจนล้นก็อาจเป็นได้ว่าฝายด้านบนที่สร้างไว้ชำรุด” หยูเจียงกล่าวถึงวิธีการแก้ปัญหาออกมา
“ท่านพ่อเยี่ยมที่สุด” อันอันยกนิ้วโป้งกล่าวชื่นชมบิดาเสียงดังทำให้หยูเจียงนำนิ้วบีบจมูกเล็กของบุตรสาวเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว
หลังเรื่องของนํ้าเรียบร้อย พวกเขาก็พากันเดินกลับ เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของบิดาก็มองสำรวจไปทางแปลงนาด้วยความสนใจ “ท่านปู่ไท่เจ้าคะ ตอนนี้ในนาปลูกอะไรอยู่อย่างนั้นเหรอ” อันอันเอ่ยถามออกมาด้วยความอยากรู้
“มันเทศยังไงละ อีกสองเดือนหลังปีใหม่ก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้จากนั้นพวกเราก็จะเริ่มปลูกข้าวสาลี” อานไท่ตอบเด็กหญิงอย่างไม่นึกรำคาญ
เสียงสนทนาดังขึ้นจากหนึ่งเด็กหญิงและสองชายต่างวัยสลับกันเป็นระยะ จนพวกเขาเดินกลับมาทางที่ดินปลูกเรือนของครอบครัวหยู302
“ท่านพ่อ วันนี้เป็นวันแรกที่ช่างไม้กับชาวบ้านพากันมาสร้างบ้านไม่ทราบว่าท่านแม่คิดจ
