ดินเข้ามาพอดี“พวกเจ้าห้ามเข้าป่าเด็ดขาดนะ เมื่อคืนพ่อของเจ้าเห็นรอยเท้าสัตว์ เช้านี้เขาก็เลยพาทั้งจือฉี และมู่เทาขึ้นเขา” เด็กทั้ง299
สามต่างมีสีหน้าตกใจ ไม่เว้นแม้กระทั่งอานเจิงเพราะเขาเองก็ไม่รู้ในเรื่องนี้เช่นกันเนื่องจากพี่รองไม่ได้ปริปากบอก
“เจ้าค่ะ/ขอรับ” เด็กทั้งสามรับคำอย่างแข็งขันหมิงจูแม้อยากจะตามพวกเขาไปทุกที่แต่ก็จนใจเนื่องจากมีงานปักค้างอยู่ในมือถึงกระนั้นหญิงสาวก็ยังคงทอดสายตามองตามทิศทางที่เด็กทั้งสามเดินไป เมื่อเห็นว่าพวกเขาพากันเดินไปทิศทางตรงกันข้ามกับภูเขาก็วางใจทางด้านสามแสบในระหว่างที่เดินไปยังลำธารพวกเขาเดินไปก็ทักทายชาวบ้านที่สวนทางไปด้วยอย่างสุภาพจนกระทั่งถึงริมลำธารห่างจากแปลงนาราวครึ่งลี้ “ท่านพ่อ” สายตาของเด็กหญิงมองเห็นบิดาของตนจึงได้ตะโกนเรียกเขาเสียงดังในขณะเดียวกันก็ซอยเท้าเดินไปยังทิศทางนั้นด้วย“ช้าหน่อยเถอะ หากหกล้มบาดเจ็บจะลำบาก” หยูเจียงกล่าวเตือนลูกน้อย พลางจ้องมองบุตรตัวเล็กไม่วางตา300
เมื่ออันอันมาถึงตัวของบิดานางก็โถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดที่อ้าแขนรออยู่ทันที “พวกเจ้ามาที่นี่กันทำไม” หยูเจียงเอ่ยถามบุตรในอ้อมแขน“ข้าอยากมาเห็นลำธารของที่นี่เจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านพ่อเองก็มาดูด้วยเหมือนกันอย่างนั้นหรือ แล้วท่านเห็นปัญหาหรือไม่”หนิงอันตอบตามตรง จากนั้นนางก็มองไปยังลำธารที่มีนํ้าอยู่น้อยนิด“อืม วัชพืชมากเกินไปความกว้างและก้นลำธารตื้น แม้จะแก้ปัญหาต้นนํ้าได้
