อันไม่ได้หยุดรอเขาแต่กลับกล่าวเร่งเด็กชายออกมาแทน
สองพี่น้องวิ่งแข่งกันจนมาถึงหน้าเรือนของยงเผย หนิงอันยังอยู่ในอาการหอบ รู้สึกมึนงงเป็นอย่างยิ่งเมื่อไม่เห็นศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่สี่ หรือแม้แต่อาจารย์
เจ้าตัวจึงได้หันหน้ามาทางพี่สามของตน อานเจิงเมื่อเห็นสายตามีคำถามของน้องน้อยหลังจากปรับลมหายใจของตนเรียบร้อยเขาจึงได้พูดออกมา“วันนี้อาจารย์งดสอน ข้ากำลังจะบอกเจ้าแต่ว่าไม่ทัน”อันอันทั้งรู้สึกโล่งใจและมึนงงไปพร้อมกันในขณะที่สองเด็กน้อยกำลังสนทนากัน จู่ ๆ ประตูบ้านของหมิงจูก็เปิดออก “อันอัน เสี่ยวเจิง พวกเจ้ามากินข้าวหรือจ๊ะ”ผู้เป็นอาจารย์แม่ถามเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้ม“อาจารย์แม่” เด็กทั้งสองพากันทักทายหญิงสาวคนนี้อย่างเขินอาย298
ยงฮ่าวผู้อยู่ในเรือนเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย ทำให้เขารีบเดินออกมาจากในบ้านอย่างดีใจ“พี่สาม น้องเล็ก ไปกินข้าวกัน” นํ้าเสียงกระตือรื้อรนนั้นทำให้สองเด็กน้อยผู้มาเยือนเหลือบตามองไปทางหญิงผู้เป็นแม่ของเขา
“ไปกินเถอะจ้ะ” หมิงจูตอบอย่างใจดี หลังกินอิ่มจากมื้อเช้าสามแสบแห่งหมู่บ้านไหลชุนจึงนั่งล้อมวงกันสีหน้าเคร่งเครียด
“น้องเล็กพวกเราจะทำอะไรกันดี” ยงฮ่าวเป็นฝ่ายเปิดหัวข้อสนทนา อันอันนิ่งคิดไปพักหนึ่ง “ไปสำรวจลำธารของหมู่บ้านกันเจ้าค่ะ ข้าอยากรู้ว่าทำไมนํ้าน้อย”
“ได้สิเรื่องนี้ข้าพาไปเอง” อานเจิงอาสา
ในขณะที่เด็กทั้งสามกำลังจะก้าวเท้าออกจากเรือน หมิงจูก็เ
