จ้าคะ ข้าอันอันผู้นี้มีวิธีหาเงินอย่างแน่นอนท่านจงเชื่อหัวเล็ก ๆ ของข้าเถอะ” ผู้เป็นหลานกล่าวอย่างทะเล้น
คํ่าคืนนั้นครอบครัวหยูต่างนอนหลับกันอย่างเป็นสุขแม้ว่าจะต้องนอนเบียดกันอยู่ในห้องเล็ก ๆ ก็ตามความอบอุ่นจากครอบครัวเช่นนี้ทำให้อันอันผู้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมานานรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก กระทั่งนางเกือบจะตื่นสาย
“อืม อย่ากวนน่าข้าจะนอน” เด็กหญิงควํ่าหน้าลงทำก้นโด่งอย่างรำคาญสิ่งที่ก่อกวน296
‘เด็กน้อยหากเจ้ายังไม่ตื่น จะไม่ทันไปวิ่งนะ’ เสียงคล้ายเด็กของกุยเฮยเอ่ยอยู่ข้างหูของคนขี้เซา
“วิ่งอะไร อันอันจะนอน” นํ้าเสียงยานคางตอบกลับมาอย่างไม่รู้ตัว ‘ก็วิ่งขึ้นเขาไง’ คำตอบของเต่าตัวน้อยได้ทำให้หนิงอันลืมตาตื่นทันที
‘ซวยแล้ว กุยเฮยตอนนี้กี่โมงแล้วตายแน่ ข้าตายแน่ ๆ’หนิงอันรีบถามขณะมือน้อย ๆ ก็พับที่นอนอย่างรวดเร็วด้วยความลนลาน
‘กี่โมงคือไรไม่รู้ แต่ตอนนี้ปลายยามเหม่าแล้ว’ เต่าตัวน้อยพูดทวนคำอย่างไม่เข้าใจ แต่ยังไงเจ้าตัวก็ยังสามารถบอกในสิ่งที่อันอันต้องการรู้ออกมาได้
“ปลายยามเหม่า!” เด็กหญิงร้องเสียงหลง ดังนั้นหลังจากนางเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสร็จ เจ้าตัวก็รีบอุ้มเต่าตัวนเล็กใส่อกเสื้อแล้วก็วิ่งออกจากห้องทันทีคล้ายมีสัตว์ร้ายไล่ล่าอยู่เบื้องหลัง
“น้องเล็ก!” อานเจิงผู้ยืนรอน้องสาวอยู่นานรีบตะโกนเรียกเด็กหญิงที่กำลังวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่มองใครทันที297
“พี่สามวิ่ง ไม่อย่างนั้นพวกเราซวยแน่” หนิง
